Οταν το 2028 προβλήθηκε η ταινία «Ενοχος» του Γκούσταβ Μίλερ, το πορτρέτο ενός «αμαρτωλού» αστυνομικού που προσπαθεί να εξιλεωθεί καθοδηγώντας μέσω τηλεφώνου και έτσι όπως εκείνος θεωρεί σωστό έναν άνθρωπο που έχει απαχθεί, την είχα κατατάξει στις καλύτερες της χρονιάς. Είναι νωρίς να πεις από τώρα αν η νέα του ταινία θα κερδίσει επίσης μια θέση στην δεκάδα των καλύτερων του 2025, όμως την συνιστούμε ανεπιφύλακτα.
Η ακρίβεια στις λεπτομέρειες των διαδικασιών που τηρούνται σε μια φυλακή στην Σκανδιναβία, πλαισιώνουν την μυστηριώδη σχέση που θα αναπτυχθεί ανάμεσα στους δύο βασικούς ήρωες στην ιστορία της ταινίας Στη μια πλευρά η έμπειρη και κατά βάθος καλόκαρδη δεσμοφύλακας που προσπαθεί πάντα να προσφέρει κάτι παραπάνω για το καλό των κρατουμένων για τους οποίους πιστεύει ότι είναι κατάλληλοι για επανένταξη στην κοινωνία.
Στην απέναντι πλευρά ένας νιόφερτος κρατούμενος, νέος, αμίλητος και με εξαιρετικά βαρύ παρελθόν – αυτό που λέμε καμένο χαρτί, χωρίς καμία ελπίδα επανένταξης. Για κάποιο λόγο, η δεσμοφύλακας θα ζητήσει από την διεύθυνση να αποσπαστεί στην κεντρική πτέρυγα, υψίστης ασφαλείας, όπου ο νιόφερτος βρίσκεται. Γιατί προσπαθεί να τον προσεγγίσει; Γιατί του «κολλά» με διάφορα καψώνια;
Όλα αυτά τα ερωτήματα πλάθουν τον καταθλιπτικό αλλά συγχρόνως πολύ ενδιαφέροντα κόσμο των «Δεσμωτών», και το γεγονός ότι ο Μίλερ, κατορθώνει να κρύψει τα χαρτιά του μέχρι λίγο πριν το τέλος της ταινίας, είναι που αναδεικνύει την σκηνοθετική αντίληψη και δεξιοτεχνία του. Γιατί ενώ ο χρόνος κυλά, τα στοιχεία που δεχόμαστε για τους δύο ήρωες, δεν γίνονται ποτέ φλύαρα, η ουσία του θέματος, δεν χάνεται ποτέ.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr