Το «Ωραία μου κυρία» ανήκει σ’ εκείνη την κατηγορία των ταινιών, που με το πέρασμα του χρόνου γίνονται –ή, μάλλον, φαίνονται να γίνονται– καλύτερες! Οι δραματικές στιγμές που περιλαμβάνει και το ερωτικό αίσθημα που αναπτύσσεται σιγά-σιγά, μοιάζουν χωρίς σημασία μπροστά στην αισιοδοξία που μας προσφέρει, μπροστά στην παραστατικότητα των όσων παρακολουθούμε, μπροστά στην ευφυΐα, την κομψότητα και τη μελωδικότητα της παράστασης. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι εκπροσωπεί το μιούζικαλ στις καλύτερες και πιο «κλασικές» στιγμές του.
Η πλοκή του αυτή καθαυτή είναι, φυσικά, πασίγνωστη. Αποτελεί μία κινηματογραφική μεταφορά του ωραιότερου έργου του Μπέρναρντ Σο, του «Πυγμαλίωνα» (1912), στο οποίο ένας καθηγητής της γλωσσολογίας και της φωνητικής προσπαθεί να μετατρέψει σε αριστοκράτισσα μία κοπέλα του «δρόμου», μετά από μία αρκετά οδυνηρή εκπαιδευτική διαδικασία, και καταλήγει στο τέλος να την ερωτευτεί. Για τον καθένα, όμως, που βλέπει σήμερα αυτόν τον υπέροχο μύθο, όπου τα δρώμενα μοιάζουν κάπως τετριμμένα, είναι φανερές οι προθέσεις του συγγραφέα: η απόπειρα να ξεπεραστεί η θεατρική σύμβαση και να ασκηθεί μία κάποια κοινωνική κριτική. Και τούτες ακριβώς οι προθέσεις δεν έμειναν ανεκμετάλλευτες από τον λιμπρετίστα Άλαν Τζέι Λέρνερ, που διασκεύασε το θεατρικό έργο για να ανέβει ως μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ. Επιπλέον, ο θεατής της ταινίας μπορεί να μνημονεύει, εκτός από την εξυπνάδα του Σο, την άψογη χρήση της σινεραμαπκής οθόνης από τον Τζορτζ Κιούκορ, τα θαυμάσια τραγούδια που ενσωματώνονται στη δράση, και να προσθέτει στο ολικό αποτέλεσμα τις εκπληκτικές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών.
Ο Ρεξ Χάρισον φαντάζει σαν να γεννήθηκε για να παίξει τον Χένρι Χίγκινς. Η βαθιά υποκριτική του ικανότητα τού επιτρέπει να είναι αδιάφορος και ψυχρός δάσκαλος και την ίδια στιγμή συναισθηματικός και καλοσυνάτος άντρας. Και η φτωχή ανθοπώλιδα Ελίζα Ντούλιτλ ενσαρκώνεται από την Όντρεϊ Χέπμπουρν μ’ έναν τέτοιο τρόπο, που αξίζει κάθε επίθετο στον υπερθετικό βαθμό για την ερμηνεία της. Με πλήρη επίγνωση του ρόλου της, δημιουργεί ένα επεξεργασμένο ως την παραμικρότερη λεπτομέρεια πορτρέτο της γοητευτικής, σπαρακτικής αλλά και ειλικρινούς κοπέλας, που διαψεύδει το σλόγκαν «η γλώσσα κάνει τον αριστοκράτη»
Δημήτρης Κολιοδήμος