Παιχνιδιάρικη και αν μη τι άλλο ειλικρινέστατων προθέσεων αναβίωση του καλτ ήρωα της underground εταιρείας παραγωγής Troma, που μέσα από εντελώς “βήτα” (ή μάλλον “ζήτα”) υλικό ξεδίπλωνε στην οθόνη διασκεδαστικές, ακομπλεξάριστές περιπέτειες στα αισθητικά άκρα. Αυτό το ριμέικ έχει το πρόβλημα άλλων αντίστοιχων φιλμ-homage που προσομοιώνουν κάτι φτηνιάρικο αλλά με μια τεχνική αρτιότητα που δεν κουκουλώνεται. (Η μεγαλύτερη τέτοια ένσταση που έχω είναι το “Death Proof” του Ταραντίνο: Είναι σα να βλέπεις τους Fontaines να διασκευάζουν Παπαροκάδες.)
Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που εννοείται πως κυλάει ευχάριστα και έχει πολλές στιγμές, και στην οποία ο Πίτερ Ντίνκλατζ είναι φανταστικός, πλαισιωμένος από πολύ φαν περιφερειακές ερμηνείες από Κέβιν Μπέικον κι Ελάιζα Γουντ. Αλλά η οποία τελικά μοιάζει περισσότερο διασκεδαστική ως θεωρητική άσκηση, παρά στην πράξη της.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr