Τα μέλη μιας μεγάλης οικογένειας κληρονόμων ενός παλιού κτήματος στη Νορμανδία επανενώνονται για να αποφασίσουν αν θα πουλήσουν το κτήμα, που κάποτε ανήκε στην προγονή τους Αντέλ Μενιέ, στο δοσμένο με χιούμορ ρομαντικό δράμα του Σεντρίκ Κλαπίς («Επιστροφή στη Βουργουνδία», « Ο τελευταίος χορός»).
Τέσσερα πρόσωπα, εκπρόσωποι των τεσσάρων κλάδων της οικογένειας, που αναλαμβάνουν να ανοίξουν την κατοικία και να καταγράψουν το περιεχόμενο της, θα οδηγηθούν μέσα από το παρελθόν στην ιστορία της Αντέλ και τη σχέση της με το Παρίσι της Μπελ Επόκ, το Παρίσι των ιμπρεσιονιστών – ευκαιρία να συναντήσουμε και πρόσωπα όπως ο Κλοντ Μονέ, ο Βίκτωρ Ουγκό, και βέβαια η Σάρα Μπερνάρ.
Ο Κλαπίς συνδυάζει το παρόν με το παρελθόν μέσα από ωραία στημένα πλάνα, με μια διασκεδαστική, ονειρική, φανταστική παρεμβάση (για να τη στρέψει τη μία στην κωμωδία, όταν τα πρόσωπα πίνουν ένα περίεργο μείγμα κι αρχίζουν να κάνουν διάφορες τρέλες), βρίσκοντας την ευκαιρία να κάνει πολιτικά και κοινωνικά σχόλια πάνω στη σύγχρονη εποχή μας, π.χ. η καταστροφή του περιβάλλοντος αλλά και της αληθινης τέχνης, σύγκρουση φωτογραφίας και ζωγραφικής με τη σκηνή των εμπορικών φωτογραφίσεων μπροστά σ’ ένα πίνακα του Μονέ με το φωτογράφο να θέλει ν’ αλλάξει το χρώμα του πίνακα για να ταιριάζει με το φόρεμα της διαφημιζόμενης, καθώς και η εξαφάνιση των μελισσών – ένας από τους τέσσερις εκπροσώπους των οικογενειών είναι μελισσοκόμος. Παρά τις κάποιες συναισθηματικές σκηνές και τις ανισότητες, ο Κλάπις καταφέρνει να φτιάξει μια όμορφη, δοσμένη με χάρη ταινία γύρω από τη σημασία της τέχνης και του καλλιτέχνη στις άγονες μέρες μας και την πορεία που οι οικογενειακές σχέσεις επηρεάζουν και καθορίζουν το μέλλον μας.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr