ΣΥΝΟΨΗ: Ο διάσημος σκηνοθέτης Φερζάν Οζπετέκ καλεί όλες τις αγαπημένες του ηθοποιούς να γυρίσουν μια ταινία που διαδραματίζεται στη Ρώμη του '70 σε έναν αριστοκρατικό οίκο ραπτικής. Όπως τους λέει, θέλει να κάνει μια ταινία για τις γυναίκες, αλλά δεν αποκαλύπτει πολλά: τις παρατηρεί, τους παίρνει τα μέτρα και τις ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή και σε έναν χώρο εργασίας όπου ο θόρυβος των ραπτομηχανών κυριαρχεί και οι άνδρες έχουν δευτερεύοντες ρόλους. Εκεί, σε έναν θρυλικό Οίκο ραπτικής κινηματογραφικών και θεατρικών κοστουμιών στη Ρώμη της δεκαετίας του 70, γυναίκες κάθε ηλικίας ράβουν τα όνειρα του ιταλικού σινεμά. Στο επίκεντρο της ιστορίας οι αδελφές Aλμπέρτα και Γκαμπριέλα Κανόβα, ιδιοκτήτριες του Οίκου, που κρατούν ζωντανή μια παράδοση γεμάτη πάθος και μυστικά. Η Aλμπέρτα είναι αυστηρή και αφοσιωμένη στη δουλειά της, ενώ η Γκαμπριέλα παλεύει να ξεπεράσει την απώλεια της κόρης της. Μοναξιά, πάθη, αγωνίες, ανεκπλήρωτες αγάπες, κρυφές σχέσεις, επώδυνες απουσίες και άρρηκτοι δεσμοί συνθέτουν τη γοητευτική αφήγηση της ταινίας.
Διάσημος στην Ιταλία και γενικότερα στον λατινόφωνο κόσμο αλλά σχεδόν άγνωστος στη χώρα μας, ο από κάποιους επονομαζόμενος (εντελώς αδόκιμα) Αλμοδόβαρ της Ιταλίας Φερζάν Οζπετέκ, μοιράζεται δύο αφηγηματικά στοιχεία με τον Ισπανό μαέστρο: την αγάπη για τις γυναίκες και το gay βλέμμα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτό το «άλλο» βλέμμα είναι και που τον ξεχωρίζει από τους μεγάλους Ιταλούς δημιουργούς του 60 αλλά και από το υπόλοιπο σώμα του Ιταλικού κινηματογράφου τον οποίο ωστόσο εκπροσωπεί επάξια εδώ και τρεις δεκαετίες. Χωρίς να φθάνει στα επίπεδα των μεγάλων Ιταλών δημιουργών, παραδίδει πάντοτε ενδιαφέροντα και πλούσια πορτραίτα της Ιταλικής κοινωνίας με έμφαση στην ομορφιά (ανδρική και γυναικεία), τον έρωτα (straight και κυρίως gay) και τις παρενέργειές του αλλά και τον οπτικό πλούτο της κινηματογραφικής τέχνης.
Αυτός ο οπτικός πλούτος είναι πανταχού παρών στα Διαμάντια του μέσα από μια εκθαμβωτική καλλιτεχνική διεύθυνση που ντύνει ένα καθαρόαιμο μελόδραμα που θα ζήλευε ακόμη και το παλιό καλό Χόλιγουντ. Ένα αστραφτερό, γνήσια Ιταλικό, μελόδραμα με γερές βάσεις στο Ιταλικό fotoromanzo το οποίο άνθισε και στα ελληνικά λαϊκά περιοδικά μέχρι τη δεκαετία του 70!
Μεγαλύτερο όμως ατού της ταινίας, πέρα από την γλυκιά και χαλαρή ανάμιξη πραγματικότητας και μυθοπλασίας, πέρα από την μαγική απόπειρα να παρασταθεί κινηματογραφικά το αόρατο, πέρα από τη γλυκόπικρη αίσθηση φωτορομάντζου που αφήνει κάθε μικρή ιστορία από τις πολλές της ταινίας, είναι η ομορφιά κάθε κάδρου. Κάθε κάδρο μοιάζει φτιαγμένο από κάτι που στα ελληνικά (και στα τουρκικά) το λέμε μεράκι και προφανώς ο Οζπετέκ το έφερε άφθονο μαζί του από την γενέτειρα του Κωνσταντινούπολη, όταν στα 19 του πήγε να σπουδάσει στην Ιταλία κι έμεινε εκεί για πάντα.
Περιττό να αναφέρουμε πόσο δουλεμένο είναι σεναριακά κάθε γυναικείο πορτραίτο και πόσο σπουδαίες είναι όλες αυτές οι Ιταλίδες ντίβες που πρωταγωνιστούν και τις οποίες σπάνια έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε. Όλες αυτές οι ντίβες, με πρωθιέρεια την Λουίζα Ρανιέρι, με ψυχή διαμαντένια, σκληρή ίσως αλλά πεντακάθαρη και εκθαμβωτική.
Τάσος Ντερτιλής
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα grandmagazine.gr