Οι ταινίες του Σεντρίκ Κλαπίς πάντα καταφέρνουν να προσφέρουν λαϊκή διασκέδαση μέσα από mainstream ιστορίες και αναγνωρίσιμους χαρακτήρες, αλλά πάντα με ένα φροντισμένο άγγιγμα, μια αναγνωρίσιμη μελαγχολία και ανθρωπιά που τις διαπερνά. Ποτέ δεν είναι ακριβώς αυτό που θα περίμενες ότι θα ήταν – όπως συμβαίνει στην εξαιρετική του τριλογία των “Spanish Apartment”, “Russian Dolls” και “Chinese Puzzle”, που οδήγησαν και στη γυρισμένη στην Ελλάδα σειρά “Greek Salad”.
Το νέο του φιλμ εξαρχής παίζει με δικούς του κανόνες μέσα στις συμβάσεις της μοντέρνας γαλλικής κομεντί. Ξεκινά από ένα τραβηγμένο premise, που θέλει τους δεκάδες απογόνους μιας αινιγματικής γυναίκας να συγκεντρώνονται για πρώτη φορά, επειδή η τοπική αυτοδιοίκηση θέλει τη συναίνεσή τους ώστε να γκρεμίσει το σπίτι της προγόνου της και να χτίσει στη θέση του ένα υπερσύγχρονο πάρκινγκ στο πλαίσιο της “αναβάθμισης” μιας περιοχής της αγροτικής Νορμανδίας. Επιλέγονται 4 από τους συγγενείς οι οποίοι θα ταξιδέψουν στο σπίτι, για να δώσουν την άδειά τους να αποσφραγιστεί, να το εξερευνήσουν, και στη συνέχεια να πάρουν την απόφαση για πώληση.
Οι 4, ανάμεσά τους ο σταθερός πρωταγωνιστής / alter ego του Ολιβιέ Ασαγιάς, Βενσάν Μακέν, είναι φυσικά εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες μεταξύ τους, αλλά μέσα από αυτή την απρόσμενη περιπέτεια θα αρχίσουν να ανακαλύπτουν πράγματα για τον εαυτό τους, και να αλλάζει λίγο ο τρόπος που βλεπουν τον κόσμο. Η πραγματικά σπιρτόζικη έμπνευση έρχεται στο πώς το παρόν αυτών των 4 χαρακτήρων μπλέκει με το παρελθόν. Η 4άδα αρχίζει να ψαχουλεύει το εγκαταλειμμένο σπίτι όπου μέσα από απτά απομεινάρια ενός ζησμένου παρελθόντος, αρχίζουν να συνθέτουν το παζλ της ζωής της άγνωστης στους ίδιους, προγόνου τους, Αντέλ.
Ο Κλαπίς μας μετακινεί διαρκώς ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν χωρίς εφετζίδικα τρικ, με μια κλιμακούμενη ένταση και αποκορύφωμα μια μουσειακή σκηνή όπου οι δύο χρόνοι συνυπάρχουν με τρόπο απογειωτικό, σχεδόν συγκινητικό, καθώς η ταινία ξεκλειδώνει μπροστά στα μάτια μας. Οι δύο παράλληλες αφηγήσεις μπλέκονται με έναν τρόπο που δίνει βάρος στη σχέση του παρόντος πάνω στο παρελθόν, στο πώς τα πάντα γύρω μας αποτελούν αντικείμενα Ιστορίας και κληρονομιάς, στην ζωτικότητα και τη διαχρονικότητα της τέχνης, στο πώς οι ζωές του τώρα μπορεί να αντηχούν στο αύριο – κρατώντας όμως και κάποια από τα μυστικά τους για πάντα κρυμμένα.
Φροντισμένο ως φόρμα, τεχνικά άρτιο, μελαγχολικό και ψυχωμένο, το φιλμ μπορεί σε σημεία να μην πείθει απόλυτα ως αναπαράσταση του παρελθόντος (μπορείς να το δεις ως ένα παρελθόν που ανασυστήνεται ως φαντασία του σήμερα), και δραματουργικά δεν ανακαλύπτει ακριβώς τον τροχό – όμως κάθε τι που κάνει, κάθε μικρή αλήθεια στην οποία καταλήγουν οι χαρακτήρες για τον εαυτό τους και για τον κόσμο, έρχεται ως αποτέλεσμα μιας όμορφης διαδικασίας ανακάλυψης. Όπου η τέχνη, ο χρόνος, κι η καθημερινότητα (παροδική και διαχρονική την ίδια στιγμή) συνυπάρχουν σε κάτι μεγαλύτερο από τα επιμέρους κομμάτια του.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr