Οι αδελφοί Ντάνι και Μάικλ Φιλίππου έχουν γράψει μίλια ως YouTubers πριν γυρίσουν το “Μίλα Μου”, μια δυνατή μεταφυσική ταινία τρόμου με πολλά highlights φρίκης και αγωνίας και έναν σχετικά πιο αδύναμο αφηγηματικό ιστό – συνεπές με την δημιουργική τους προέλευση, θα λέγαμε. Στο νέο τους φιλμ όμως, φαίνεται ξεκάθαρα πως θέλουν να πάνε τη δημιουργικότητά τους ένα βήμα παραπέρα.
Από το “Φέρ’την Πίσω” οπωσδήποτε δεν απουσιάζουν και πάλι οι μεμονωμένες εξάρσεις ωμότητας και σοκ (με αποκορύφωμα τη σκηνή με το μαχαίρι), αν και χάθηκαν κάποιες ευκαιρίες (όπως το να μπούμε περισσότερο στο βλέμμα της νεαρής ηρωίδας) όμως περισσότερο από οτιδήποτε είναι ένα παρατεταμένο set-up προς μια σχετικά ακινητοποιημένη αλληγορία. Η ιστορία δεν κινείται και η αφήγηση δεν διαθέτει διακυμάνσεις: Ξέρεις εξαρχής πως κάτι άρρωστο συμβαίνει σε αυτό το σπίτι, και χωρίς μεταπτώσεις αυτό γνωρίζεις και στο φινάλε, όλο κάτω από το μανδύα μιας μεγάλης, φωναχτής αλληγορίας.
Ναι, είναι μια ταινία για την απώλεια και για το πώς καταλήγεις να πνίγεσαι αν δεν καταφέρεις να ξεπεράσεις αυτό που σε κρατάει πίσω, στο σκοτάδι. Η Σάλι Χόκινς δίνει βαρύτητα και τραγικότητα σε ένα ρόλο που θα μπορούσε να λοξοκοιτάζει προς το over the top, όμως όπως και τα πάντα στην ταινία, είναι απολύτως προσγειωμένη. Οι Φιλίππου χειρίζονται εξαιρετικά τους χώρους και το σασπένς, με κάδρα που κάνουν χρήση σκηνικών, βάθους πεδίου και των ίδιων των χαρακτήρων, όμως αυτή η τελειοποίηση της τεχνικής τους άφησε ένα μεγάλο κομμάτι του αρχικού τους ενθουσιασμού πίσω.
Η ταινία δε σε αφήνει ποτέ να την αγνοήσεις, αλλά επιχειρεί να πει μια ιστορία με ένα βάθος που δε μπορεί να διαχειριστεί. Το τραύμα των νεαρών χαρακτήρων το κοιτάζει σα να ήταν σκορ (το οποίο θέλει συνεχώς να ανεβάσει) και ο κόσμος του φιλμ μοιάζει τελικά πολύ μικρός. Και με την καλή και με την κακή έννοια, είναι σα να είμαστε κι εμείς παγιδευμένοι σε αυτό το σπίτι.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr