Ο Άντι και η Πάιπερ έπειτα από το ατύχημα του πατέρα τους, καταλήγουν σε μία ανάδοχη μητέρα, την Λώρα, η οποία ζει σε ένα απομονωμένο σπίτι στο δάσος, ήδη με άλλο ένα σοβαρά διαταραγμένο παιδί. Η Πάιπερ είναι σχεδόν τυφλή και αντιμετωπίζει προβλήματα προσαρμογής σε νέα περιβάλλοντα αλλά ο Άντι αρχίζει ταυτόχρονα να αντιλαμβάνεται πως κάτι περίεργο συμβαίνει με την Λώρα και οι προθέσεις της τελικά να κρύβουν ένα σχέδιο που θέτει αυτόν και την αδελφή του σε κίνδυνο.
Η νέα προσθήκη στην συλλογή ταινιών τρόμου της A24 σε σκηνοθεσία Ντάνι και Μάικλ Φιλίππου (TALK TO ME) προιδεάζει από τον τίτλο της πως κάποιος θέλει κάποια να φέρει πίσω…από την χώρα των νεκρών φυσικά. Η άλλη πλευρά τελικά αποδεικνύεται πολύ δελεαστική για το σκηνοθετικό δίδυμο που με αυτό το έργο, πάνε ένα βήμα παραπέρα από την προηγούμενη ταινία τους, δείχνουν μία κάποια ωριμότητα σκηνοθετική αλλά στο σενάριο για άλλη μιά φορά, ο αχταρμάς είναι αναπόφευκτος. Η ιδέα της οδύνης που φέρνει η απώλεια, για τους Φιλίππου μεταφράζεται εδώ ως κάτι που κάνει τον άνθρωπο σχεδόν παράφρονα. Και μπορεί η Σάλι Χόκινς να είναι καλή και να δίνει πόντους στην ταινία, όμως τελικά μιλάμε για ένα θρίλερ παραφυσικό ή μία ταινία τρόμου τρόμου με δολοφόνο και τελετουργίες (αυτό με το vhs τελετουργικό μάλλον εξυπηρετεί την vintage λαγνεία του διδύμου ως επίδειξη διαφορετικότητας).
Το ΦΕΡΤΗΝ ΠΙΣΩ διαθέτει καλά στοιχεία, όπως το ότι οι σκηνοθέτες ξέρουν να καθοδηγούν νεαρά παιδιά ηθοποιούς, να δημιουργούν μία ατμόσφαιρα περίεργη που συνδυάζει αστείο και τρομαχτικό μαζί, την Σάλι Χόκινς που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη καθοδήγηση ξέρει καλά τι πρέπει να κάνει, από την άλλη όμως διάφορες σκηνές σοκ σπλάτερ λειτουργούν μεμονωμένα και δεν ταιριάζουν με την υπόθεση και το ύφος της ταινίας, το μυστικό αργεί να αποκαλυφθεί σε σημείο που να αναρωτιέται ο θεατής τι ακριβώς γίνεται και κυρίως πολλά ερωτήματα που μένουν αναπάντητα ως προς το πως. Το τελευταίο μισάωρο της ταινίας, θα μπορούσε να θεωρηθεί τύπου γκραν γκινιόλ αλλά τελικά φαντάζει απλά υπερβολικό και κάνει την Χόκινς να φαίνεται ως καρικατούρα. Το μόνο εύρημα που λειτουργεί σαν αποτελεσματικό, είναι η τύφλωση της νεαρής, η οποία δικαιολογεί ως προς την σκηνοθεσία διάφορα κενά που θα έβγαζαν…μάτι.
Ατμοσφαιρικό αλλά και κουραστικό ταυτόχρονα, το ΦΕΡ’ΤΗΝ ΠΙΣΩ είναι γεμάτο ασάφειες (από πότε η ασάφεια είναι κανόνας του είδους του τρόμου;), χρησιμοποιεί λανθασμένα την θλίψη της απώλειας και παραδίδει μία ταινία τρόμου που αν και έχω κουραστεί να το γράφω, θα έπρεπε να καταλήγει κατευθείαν στο home entertainment.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr