Η Λούσι είναι μία σύγχρονη προξενήτρα της Νέας Υόρκης. Εργάζεται σε ένα γραφείο που αναλαμβάνει πελάτες ώστε να τους βρει το τέλειο ραντεβού και γιατί όχι να κάνουν τον γάμο που επιθυμούν. Αν και στην προσωπική της ζωή η ίδια δείχνει να μην έχει βρει το ταίρι της, η εμφάνιση ενός πλούσιου επιχειρηματία και παράλληλα η ταυτόχρονη επανεμφάνιση της παλαιότερης ”άφραγκης” σχέσης της, θα περιπλέξουν τα πράγματα.
Σε σκηνοθεσία Σελίν Σονγκ που δύο χρόνια πριν είχε ενθουσιάσει με τις ΠΕΡΑΣΜΕΝΕΣ ΖΩΕΣ, οι ΥΛΙΣΤΕΣ όπως είναι ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας, είναι μία σύγχρονη ταινία που μπορεί να θίγει εύστοχα το θέμα ”Πόσο δύσκολο είναι στην εποχή μας το πρώτο ραντεβού και τι προσπάθεια χρειάζεται πρώτα για να το βρεις αλλά και μετά για να τα καταφέρεις”, το σενάριο όμως τσαλαβουτάει άκομψα και σχεδόν ενοχλητικά σε πολλά θέματα ταυτόχρονα, δημιουργώντας διαφορετικές εστίες ενδιαφέροντος και χάνοντας τον στόχο να γίνει η ταινία αρεστή αλλά και συναισθηματικά προσεγγίσιμη. Με την κατάρα της σεναριακής και συναοισθηματικής αναπηρίας, η οποία περνάει από την σκηνοθέτιδα και στο πρωταγωνιστικό τρίο, η ταινία αδυνατεί να ακολουθήσει τους κανόνες της ρομαντικής κομεντί (έτσι πλασάρεται), της αισθηματικής ταινίας και πόσο μάλλον της κομεντί.
Στους ρόλους η Ντακότα Τζόνσον κάνει ότι μπορεί σε ότι της έχει δοθεί, ο Πέδρο Πασκάλ μοιάζει ξανά να μην κατανοεί σε τι ταινία εμφανίζεται και δεν έχει την παραμικρή χημεία με την Τζόνσον και ο μόνος ρόλος που γεννάει την συμπάθεια αλλά και ερμηνευτικά είναι του Κρις Έβανς, ο οποίος ερμηνεύει τον άφραγκο πρώην που δεν κατάφερε-ευτυχώς-να κάνει εταιρεία την συναισθηματική του ζωή αλλά έστω του χαρίζεται ένα πολύ ωραίο φινάλε με την Τζόνσον (κάτι που μας θύμισε αντιγραφή του PAST LIVES) αλλά ένα ωραίο φινάλε που δεν δένει καθόλου με ότι έχει προηγηθεί ως προς τους χαρακτήρες. Το δε φλας μπακ στην εποχή της αφραγκίας που αποτέλεσε αιτία χωρισμού είναι γραμμένο στο πόδι, όπως και το επεισόδιο με το ραντεβού που πάει εντελώς στραβά και ταρακουνάει την καριέρα της πρωταγωνίστριας λειτουργεί μόνο ως μοχλός αφύπνισης, ο οποίος θα μπορούσε επίσης να γίνει με άλλο σεναριακό εύρημα και όχι με κάτι τόσο-υποτίθεται-δραματικό.
Αστραφτερό και ειλικρινές, με αλήθειες που όμως δεν θέλαμε και να μάθουμε, το ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΜΕ αν και του δίνουμε την ευκαιρία του πρώτου ραντεβού, καταλήγει μία αδέξια ταινία χωρίς ψυχή, ένα ραντεβού που διαθέτει ένα πολύ ωραίο τελευταίο τέταρτο αλλά πριν το έχει σημαδέψει η πολυλογία και η απουσία ”πάθους”. Ακόμα και το SEX AND THE CITY μπροστά του φαντάζει Ντάγκλας Σερκ (ως προς το συναίσθημα).
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr