Οι αδερφοί Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν, βραβευμένοι δυο φορές με το Χρυσό Φοίνικα των Καννών («Ροζέτα» και «Το παιδί»), δεν έχουν πάψει να μας εκπλήσσουν. Στη νέα τους ταινία, «Νεαρές μητέρες», που πρωτοείδαμε στο διαγωνιστικό τμήμα του 78ου κινηματογραφικού φεστιβάλ των Καννών, πέντε νεαρές μητέρες, που ζουν σε ένα κατάλυμα, αντιμετωπίζουν διάφορα προβλήματα και προκλήσεις στην προσπάθειά τους να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον για τον εαυτό τους και τα παιδιά τους.
Μελέτη ηθών αλλά και μια μαρτυρία πάνω στις κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις που επικρατούν στην κοινωνία μας, που δεν είναι πάντα έτοιμη να τις δεχτεί και να τις βοηθήσει. Η μια, η αφρικανικής καταγωγής Πέρλα, εξακολουθεί να αγαπά και να πιστεύει τον νεαρό, αναξιόπιστο «τζάνκι» Γάλλο που την άφησε έγκυο, η άλλη, η Αριάν, δεν μπορεί να εμπιστευτεί μια μπεκρού μητέρα που δείχνει να ενδιαφέρεται για τη μικρη εγγονή αλλά δεν πείθει για την αλλαγή της, η Ζουλί εχει βρει ένα αγόρι που πραγματικά την αγαπά και που είναι έτοιμο να την βοηθήσει να ξεπεράσει τον εθισμό της στα ναρκωτικά, μια άλλη θέλει απλά να μάθει απο την αποξενωμένη, βιολογική της μητέρα λεπτομέρειες για την απόφαση της να τη δώσει για υιοθεσία (που τώρα σχεδιάζει και η ίδια να κάνει για το δικό της παιδί).
Νεαρές γυναίκες σε ένα κόσμο αδιάφορο, με άντρες συνήθως εχθρικούς, έτοιμοι να εγκαταλείψουν τις φιλενάδες τους όταν αυτές μείνουν έγκυες, γυναίκες μοναχικές που στα καταλύματα αυτά βρίσκουν βοήθεια και αλληλεγγύη όχι μόνο μεταξύ τους αλλα και από τις γυναίκες που εργάζονται εκεί, έτοιμες να τις συμπαρασταθούν, πριν ακόμη γεννήσουν, και όταν γεννήσουν, καθώς και σε όλο το διάστημα μετά, γυναίκες που τις φροντίζουν και τις βοηθούν να βρουν δουλειά και να επανεγκατασταθούν στην κοινωνία.
Όπως ανάφεραν οι δύο σκηνοθέτες στη συνέντευξη τύπου που μας έδωσαν στιςΚάννες, «στην αρχή, μας είπαν πως θα αντιμετωπίζαμε πέντε γέννες: πώς τα κορίτσια αυτά προσπαθούν να γλιτώσουν από τη μοίρα τους και να επιτύχουν να ξεπεράσουν το μοιραίο. Αυτός ήταν πάντα ο στόχος μας από την αρχή, ίσως ως αντίδραση στην προηγούμενη ταινία μας, “Τορι και Λοκίτα”, όπου ήμασταν κολλημένοι στην πραγματικότητα. Αντίθετα, για τις “Νεαρές μητέρες”, αποφασίσαμε να αντιδράσουμε, παρόλο που όσα αντιμετωπίζουν αυτά τα κορίτσια είναι πολύ δύσκολα. Γι’ αυτό διερωτηθήκαμε πώς θα βρίσκανε τρόπο να το ξεπεράσουν. Αυτό έπρεπε να προσπαθήσουμε να αφηγηθούμε. Ακόμη και όταν η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στη μυθοπλασία μας, ανοίγουμε δρόμους πιθανούς. Η μυθοπλασία είναι να κάνεις κάποιον να ονειρεύεται και να ανοίξεις τις πόρτες που βρίσκονται εκεί, μέσα στην πραγματικότητα».
Σε ένα περιβάλλον σίγουρα δύσκολο, με πολύ νεαρές βασικά πρωταγωνίστριες, με μωρά και πολύ μικρά παιδιά, οι Νταρντέν πέτυχαν να φτιάξουν μια δοσμένη με δύναμη, ανθρωπιά, φρεσκάδα και ατόφια συγκίνηση ταινία, καταγράφοντας με λεπτομέρεια τον συνεχή και απαιτητικό αγώνα των πέντε αυτών, εγκαταλειμμένων, μοναχικών γυναικών τους, με τις οικογένειές τους και τους απρόθυμους συντρόφους τους, αποκαλύπτοντας μας τα ψυχικά τους τραύματα, με ένα στιλ καθαρά ντοκιμαντερίστικο, με όλες τις γυναίκες ηθοποιούς να δίνουν εξαιρετικές ερμηνείες (είναι μάλιστα στιγμές που σε κάνουν να πιστεύεις πως παρακολουθείς ντοκιμαντέρ).
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr