Οι Νταρντέν παραδίδουν την πιο συγκινητική τους ταινία εδώ και πολλά χρόνια, λέγοντας με αφοπλιστική αμεσότητα την ιστορία πέντε κοριτσιών που έχουν γίνει μητέρες και προσπαθούν να ζυγίσουν αυτή την πραγματικότητα με αυτό που θέλουν από τις ζωές τους. Οι ιστορίες περιστρέφονται γύρω από ένα κέντρο στήριξης νεαρών μητέρων, είναι παιγμένες με απίστευτη φυσικότητα από τις νεαρές ηθοποιούς, και πιστά στη νταρντενική παράδοση, δεν ξεχνούν ποτέ πως (να) μιλάνε για φτωχά άτομα της εργατικής τάξης.
Οι Νταρντέν αφήνουν την πραγματικότητα να τους καθοδηγήσει, αλλά χωρίς ποτέ να αφήνουν από τα χέρια τους τον αφηγηματικό έλεγχο των ιστοριών και των χαρακτήρων. Κάθε μια από τις ιστορίες καταφέρνει να βρίσκει μια γλυκόπικρη διέξοδο σε μια περίτεχνη μίξη ρεαλισμού και διακριτικής αισιοδοξίας, και έχοντας προηγουμένως χαρτογραφήσει τον κόσμο μέσα από την οπτική φτωχών, νεαρών ατόμων που δεν έχουν απολύτως τίποτα δεδομένο στη ζωή τους.
Κάθε επιμέρους φινάλε μοιάζει κερδισμένο, και όλα μαζί συντελούν σε μια ακόμα πολύ ανθρώπινη στιγμή για τους Νταρντέν – που ναι, ίσως έχουν χάσει πια κάτι από την σκοτεινή αιχμηρότητα των φιλμ της κορυφαίας περιόδου τους, αλλά παραμένουν δημιουργοί με τεράστιο σεβασμό στους ανθρώπους και στους αγώνες τους.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr