Μυστικά και ψέματα
Η Μισέλ είναι μια ηλικιωμένη γυναίκα ου απολαμβάνει τη σύνταξή της σε ένα ήσυχο χωριό στη γαλλική επαρχία. Καθημερινή της παρέα είναι η παλιά της φίλη Μαρί-Κλοντ με τις δύο γυναίκες να μοιράζονται σχεδόν τα πάντα. Όμως η σχέση της Μισέλ με την κόρη της Βαλερί που ζει στο Παρίσι, δεν είναι καλή εξαιτίας του παρελθόντος. Έτσι όταν η Βαλερί φέρνει το γιο της Λουκάς να περάσει τις καλοκαιρινές διακοπές με τη γιαγιά του, εξαιτίας ενός ατυχούς περιστατικού θα επιστρέψει στο Παρίσι μαζί με τον μικρό. Στο μεταξύ ο γιος της Μαρί-Κλοντ που ήταν στη φυλακή αποφυλακίζεται και η Μισέλ του προσεφέρει δουλειά. Εκείνος αισθάνεται ευγνώμων που η φίλη της μητέρας του τον βοηθά να βρει το δρόμο του κι αποφασίζει να βρει τρόπο να αποκαταστήσεις τις σχέσεις της με τη Βαλερί. Έτσι ταξιδεύει στο Παρίσι και την επισκέπτεται μια ιδέα που αποδεικνύεται όχι ιδιαίτερα καλή αφού από τη στιγμή εκείνη όλα θα πάρουν μια αναπάντεχη τροπή κι όλοι θα στροβιλιστούν σε έναν κυκεώνα μυστικών και ψεμάτων.
Ο Φρανσουά Οζόν ποτέ δεν ήταν ο σκηνοθέτης του προβλέψιμου. Έτσι και στο «Όταν έρθει το φθινόπωρο» (Quand Vient l’Automne) στήνει ένα συγκλονιστικό ψυχογράφημα με στοιχεία μυστηρίου και ανατροπών. Ο γάλλος σκηνοθέτης αποφασίζει να διεισδύσει στον σκοτεινό κόσμο της ανθρώπινης συνθήκης και να αναμετρηθεί κατά μέτωπο με την ίδια την ηθική. Και καθώς η αφήγησή του ξεδιπλώνεται και προχωρά στα σκοτεινά ερέβη της ανθρώπινη ψυχής δικαιολογείται η εισαγωγική σκηνή με τον ιερέα να μιλά για τη δύναμη της συγχώρεσης φέρνοντας ως παράδειγμα τη Μαρία Μαγδαληνή που συγχωρέθηκε επειδή πάνω απ’ όλα είναι η αγάπη.
Ο Οζόν δομεί δυνατούς χαρακτήρες και τους προσεγγίζει αφήνοντας κατά μέρος τις κρατούσες απόψεις περί ηθικής και περί δικαιοσύνης. Γιατί αυτό που θέλει να αναδείξει, αυτό για το οποίο θέλει να μας μιλήσει είναι η ηθική που κρύβεται πίσω από τη δύναμη της αγάπης και της συγχώρεσης. Και είναι αυτές, η αγάπη και η συγχώρεση, που κρατούν τις εύθραυστες ισορροπίες και δεν καταρρέει το οικοδόμημα των σχέσεων που έχουν χτιστεί μέσα στο χρόνο.
Σκοτεινός και σαρκαστικός, ο Οζόν δεν πελαγοδρομεί. Είναι συγκεκριμένος, οι χαρακτήρες πατούν γερά στη γη, σκηνοθετεί με σιγουριά ένα δικό του, όχι εύκολο σενάριο.
Η Ελέν Βενσάν στο ρόλο της Μισέλ δίνει μία από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της ξεχειλίζοντας αποφασιστικότητα και προσήλωση, όπως ακριβώς απαιτείται από το χαρακτήρα που υποδύεται. Συγκλονιστικός είναι και ο Πιέρ Λοτίν στο ρόλο Βενσάν, ενός άνδρα που προσπαθεί να κάνει το καλό, ίσως άγαρμπα, αλλά οπωσδήποτε με ειλικρίνεια. Και είναι αυτός εντέλει, ο χαρακτήρας επάνω στον οποίο βασίζεται σχεδόν ολόκληρη η πλοκή της εξαιρετικής αυτής ταινίας του Οζόν.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com