Οι άνθρωποι δεν είναι όπως φαίνονται, μας λέει στο Ρώσο αυτό, στημένο με εξαιρετικό έλεγχο και λεπτομέρεια, μελόδραμα του, ο Φρανσουά Οζόν («Το αγόρι στο τελευταίο θρανίο», «Φραντζ», «Νέα και όμορφη», «Όλα πήγαν καλά»).
Έχοντας αποσυρθεί σ’ ένα χωριό, κάπου στη Βουργουνδία, η ηλικιωμένη Μισέλ περνάει τις μέρες της στην εκκλησία και στον κήπο της. Ήδη, από τις πρώτες σκηνές, μετά την επίσκεψη της στην εκκλησία, την παρακολουθούμε να μαζεύει μια κολοκύθα και λαχανικά από τον κήπο της για να φτιάξει τη σούπα που ετοιμάζει με κάθε λεπτομέρεια πριν καθίσει για να την απολύσει ήρεμα και ευχάριστα πριν πάει για ύπνο.
Μια φαινομενικά βουκολική σκηνή που σταδιακά θα μας οδηγήσει σε μια όχι και τόσο ρόδινη ατμόσφαιρα, όπου ο Χίτσκοκ και τα « ΜακΓκάφιν» δεν είναι μακριά, κι όπου οι άνθρωποι δεν είναι καθόλου μα καθόλου αυτοί που πιστεύαμε.
Η αλλαγή θα γίνει με την εμφάνιση της, με ψυχολογικά προβλήματα, ανυπόφορης κόρης της, Βαλερί, και του χαριτωμένου έφηβου εγγονού της, Λουκάς, που έρχονται για να περάσουν σύντομες διακοπές κοντά της. Μια συνεχώς οργισμένη, κόρη, πρόσφατα χωρισμένη από έναν απόντα στη Μέση Ανατολή σύζυγο, που το μόνο της ενδιαφέρον φαίνεται να είναι να πείσει τη μητέρα της να της γράψει (εκτός από το διαμέρισμα στο Παρίσι που της έχει κιόλας δώσει) και το τόσο όμορφο σπίτι της στην επαρχία.
Ένα λάθος με τα δηλητηριώδη μανιτάρια που τους ετοιμάζει για γεύμα (λάθος, που γιατρός και αστυνομία της επιβεβαιώνουν πως σε όλους μπορεί να συμβεί) και που στέλνει την Βαλερί στο νοσοκομείο, θα χειροτερέψει τη σχέση τους με αποτέλεσμα η Βαλερί να φύγει, κατηγορώντας τη μητέρα της πως τη δηλητηρίασε σκόπιμα και παίρνοντας μαζί της τον εγγονό, ο οποίος θα προτιμούσε να παραμείνει στην εξοχή και να περάσει τις διακοπές του με τη γιαγιά που τον λατρεύει.
Στην ιστορία θα προστεθεί και ο Βενσάν, ο γιος της Μαρί-Κλοντ, της μοναδικής φιλενάδας της Βαλερί, ο οποίος μόλις έχει αποφυλακιστεί και που σταδιακά θα αντικαταστήσει τον εγγονό. Οι διάφορες αλλαγές (ή αν θέλετε, ανατροπές) που ακολουθούν και το σασπένς, με ενδιάμεσες υπερφυσικές παρεμβολές, αλλάζουν την επιφανειακή ειδυλλιακή ζωή των προσώπων, όχι απλά προσθέτοντας εκπλήξεις αλλά και προσθέτοντας επικίνδυνα μυστικά, ενοχές, ίσως και κάποιο έγκλημα, αποκαλύπτοντας μας απρόσμενες, καθόλου ρόδινες, πτυχές του χαρακτήρα τους. Με το ξεκίνημα κιόλας, με την ταινία να αρχίζει στην εκκλησία (με τη Βαλερί σαν μια σύγχρονη Μαρία Μαγδαληνή να δέχεται τη θεία μετάληψη) και να οδηγούμαστε σχεδόν στο φινάλε και πάλι στην εκκλησία (με μια τη φορά αυτή κηδεία) είναι αρκετά για να σε παραπέμψουν σε θέματα που κρύβονται πίσω από τις φαινομενικά απλές, ωραίες (φωτογραφημένες με ξεχωριστή φροντίδα από τον Ζερόμ Αλμεράς). Μια ταινία γρίφος δοσμένη με ρυθμό, ζωντάνια, χιούμορ και φρεσκάδα, με εξαιρετική ερμηνεία από την διάσημη ηθοποιό και σκηνοθέτρια του θεάτρου Ελέν Βενσάν.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr