Από τους πιο παραγωγικούς και θεματικά πολύπλευρους Γάλλους σκηνοθέτες των τελευταίων 30 χρόνων, ο Φρανσουά Οζόν («Θέλημα Θεού», «Οκτώ γυναίκες», «Το καλοκαίρι του ‘85»), αφήνει πίσω του το λάιτ δικαστικό δράμα εποχής της προτελευταίας ταινίας του, «Το έγκλημά μου» και αφηγείται εδώ μια οικογενειακή ιστορία μυστηρίου και εγκλήματος βουτηγμένη στην χλωρίνη.
Πολύ ατμοσφαιρική, εντελώς στοχειωμένη, στενάχωρη και με θαυμάσιους (όπως πάντα) ηθοποιούς να τη στηρίζουν, η ταινία μοιάζει να έχει βγει από τον κινηματογραφικό κόσμο του Κλοντ Σαμπρόλ. Παρακολουθώντας την, από το μυαλό σου περνά το παλιό, γνωστό ρητό «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα»: το πέπλο μυστηρίου που καλύπτει τον θάνατο της κόρης (Λουντιβίν Σανιέ) μιας ηλικιωμένης γυναίκας (Ελέν Βενσάν) η οποία σε νεότερη ηλικία εκδιδόταν για να την μεγαλώσει, είναι πολύ πιο βαρύ από όσο φανταζόμαστε.
Η φαινομενική, μελαγχολική γαλήνη της γαλλικής υπαίθρου όπου λαμβάνει χώρα η ιστορία είναι γεμάτη σκουλήκια και όταν με μαεστρικό τρόπο ο Οζόν αρχίζει να βγάζει τα μυστικά και τα ψέματα που καλύπτουν αυτό το μυστήριο, ο θεατής κάποια μικρά σοκ θα τα νιώσει. Με το άγρυπνο μάτι του, ο σκηνοθέτης σε ωθεί να μην αφήσεις να περάσει απαρατήρητη καμία λεπτομέρεια της ιστορίας, στην οποία η Θεία Δίκη είναι, τελικά, η μεγάλη (και πραγματική) πρωταγωνίστρια.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr