Ο Φρανσουά Οζόν έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο αξιόπιστους ευρωπαίους σκηνοθέτες αυτή τη στιγμή, παράγοντας διαρκώς ταινίες, συνήθως χωρίς καν να μένει στα ίδια είδη ή τύπους ιστοριών, και έχοντας καταφέρει να φτάσει σε ένα εντυπωσιακό επίπεδο επιτυχίας – έναν «μέσο όρο» ποιότητας αξιοζήλευτο, ειδικά με δεδομένο το πόσο πολύ δουλεύει.
Η πιο πρόσφατη ταινία του ήταν το απολαυστικό κωμικό παστίς “Το Έγκλημά Μου” και πριν από αυτό γύρισε το πολύ ενδιαφέρον, σινεφιλικά αυτοαναφορικό δράμα “Peter von Kant”, μια άσκηση ύφους και ανανέωσης του σχεδόν ομώνυμου έργου του Φασμπίντερ. Οπότε μετά από αυτά, προφανώς και το νέο του φιλμ… δεν έχει την παραμικρή σχέση με όλα αυτά: Ένα φιλμ που ξεκινά από μια χαμηλών τόνων σκιαγράφηση οικογενειακών δεσμών σε απόσταση, για να εξελιχθεί σε ένα υπόκωφο δράμα διαρκούς έντασης και στοιχείων θρίλερ που εξερευνά το βάρος (και την επίμονη παρουσία) των όσων (δεν) αφήνουμε πίσω.
Πολύ δυνατή γυναικεία πρωταγωνιστική τριπλέτα με τις Ελέν Βενσάν, Λουντιβίν Σανιέ και Ζοσιάν Μπαλασκό, σε μια ιστορία που υπομονετικά αποκαλύπτει όλες τις πτυχές της καθώς διακριτικά μετασχηματίζεται σε κάτι το σχεδόν ανατριχιαστικό. Και χωρίς ποτέ να χάνει την ανθρώπινη διάσταση και την διαπροσωπική εξερεύνηση, που βρίσκεται στο επίκεντρο – της αγάπης, των φόβων, των ενοχών, και της αγωνίας.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr