Η στοργική γιαγιά Μισέλ απολαμβάνει μια ήρεμη συνταξιοδότηση σε ένα χωριό της Βουργουνδίας, κοντά στην καλύτερή της φίλη, την Μαρί. Οταν όμως η κόρη της, Βάλερι, της αφήνει τον εγγονό της, τον Λούκας, για να περάσουν μαζί την εβδομάδα των φθινοπωρινών διακοπών, τίποτα δεν θα πάει σύμφωνα με το σχέδιο.
Κάτι έχει πάθει τα τελευταία χρόνια ο Φρανσουά Οζόν και πάει από το ένα φάουλ (έγκλημα) στο άλλο. Αυτήν τη φορά αφήνει υπόνοιες για κάτι πολύ δραματικό, το οποίο χτίζει πάνω στη σχέση της μάνας με την κόρη, η οποία δεν είναι καλή όπως φαίνεται, και κυρίως αφορά στο κατά πόσο η γιαγιά θα βλέπει τον εγγονό της ή όχι... Η μεγάλη απορία που έχουμε - βεβαίως, δεν θα αποκαλύψουμε παρά μόνο όσα είναι στο τρέιλερ της ταινίας - είναι στο πώς χτίζει ο Οζόν την υπόνοια μιας γηραιάς διαβολογυναίκας... Η αθώα γριούλα που δεν είναι και τόσο αθώα... Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να φοβόμαστε τις γριούλες; Μήπως ταυτίζει τον πρότερο βίο της γριούλας με τις εγκληματικές τάσεις της; Μήπως να μας πει ότι όταν είσαι «ελευθερίων ηθών» μπορεί να φτάσεις μέχρι και στο «έγκλημα»; Αυτό θα ήταν αληθινά ανήκουστο. Μήπως χτίζει σασπένς γύρω από το γνωμικό «του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου» κι αφού η μάνα δεν τα βρήκε με την κόρη, κοιτάει να βρει τρόπο να τη «βγάλει από τη μέση», ώστε να μεγαλώσει τον εγγονό απερίσπαστη; Αλήθεια αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο σκοπός μιας τέτοιας ταινίας. Αγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου. Μη χαραμίσετε σχεδόν δυο ώρες...
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr