Ο Τζούλιους επιστρέφει από τον πόλεμο στην Κορέα και επισκέπτεται τον αδελφό του Λι ο οποίος μένει με την Μύριελ και ετοιμάζονται να παντρευτούν. Ο Τζούλιους έχει σκοπό να μείνουν και οι τρεις μαζί σε μία άλλη πόλη αλλά το αντισυμβατικό του πνεύμα θα τον οδηγήσει σε μία άλλη πόλη, όπου θα εργαστεί σε ένα καζίνο. Και όσο ο Λι με την Μύριελ χτίζουν μία αντισυμβατική πραγματικότητα μέσα στον γάμο τους, ο Τζούλιους ζει έναν ανορθόδοξο έρωτα ο οποίος είναι καταδικασμένος.
Κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Σάνον Πουφάλ και σε σκηνοθεσία του τηλεοπτικού Ντάνιελ Μίναχαν, Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΝΟΣ ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΥ είναι ένα παλιομοδίτικο δράμα που εκτυλίσσεται στα 50s και το οποίο μπλέκει μυθιστορηματικά την ιστορία τριών ανθρώπων, στα αδιέξοδα της ζωής, στις αποφάσεις σε σχέση με τις τότε κοινωνικές νόρμες, στο αντισυμβατικό επαναστατικό πνεύμα αλλά και στην ίδια την αγάπη ως κινητήριος δύναμη. Όλα αυτά μπορεί λογοτεχνικά να λειτουργούν άψογα, στην ταινία όμως νοιώθουμε πως δεν ξέρουμε ακριβώς που να εστιάσουμε, ποια είναι η κύρια ιστορία, με ποιον χαρακτήρα θα πρέπει να εμπλακούμε συναισθηματικά και κυρίως ποιον να κατανοήσουμε και ποιον όχι.
Στις ερμηνείες η Νταίζη Έντγκαρ Τζόουνς είναι καλή και κρατάει τα σκήπτρα ερμηνευτικά αλλά και με τον ρόλο της είναι η κύρια πρωταγωνίστρια, ο Γουίλ Πόλτερ είναι πολύ καλός και ο Τζέικομπ Ελόρντι δείχνει να προσπαθεί ακόμα να βρει έναν μεγάλο ρόλο, που να μην στηρίζεται μόνο στην ομορφιά αλλά και στο βάθος του χαρακτήρα. Εδώ ερμηνεύει έναν κατατρεγμένο από μοίρα και συναισθήματα χαρακτήρα, ο οποίος ακροβατεί ανάμεσα στον όρο ”αλήτης με καλή καρδιά” και ”κατατρεγμένος από την ζωή μοναχικός καβαλάρης”. Ο χαρακτήρας του πηγαινοέρχεται στην υπόθεση κυριολεκτικά, αφήνοντας χώρο στην παράλληλη ιστορία της Μύριελ με την…ιδιαίτερη απιστία της αλλά και στον δικό του παράνομο έρωτα που μοιάζει λίγο υπέρ του δέοντος δραματικός.
Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΝΟΣ ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΥ θα ήθελε να είναι ένα ρετρό δράμα χαρακτήρων και ιστορία αγάπης, καταλήγει όμως να είναι ένα υπερφορτωμένο και σκοτεινά φωτισμένο τηλερομάντζο που δεν ξέρει που να εστιάσει, έχει τις στιγμές του αλλά αν ο σκηνοθέτης είχε δει και λίγο Ντάγλας Σερκ, θα τα λέγαμε διαφορετικά τώρα.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr