Σε άλλη μια απόπειρα να αποτυπώσει κάτι από τον μεσοαμερικάνικο ψυχισμό μετά το “Εκεί Που Τραγουδούν οι Καραβίδες” και –γιατί όχι– το “Twisters”, η Ντέιζι Έντγκαρ-Τζόουνς του “Normal People” προσδίδει μια εγγενή περιέργεια κι ένα ενδιαφέρον στην ηρωίδα της που βρίσκεται παγιδευμένη κάτω από τις ασφυκτικές κοινωνικές νόρμες του στρέιτ, αδιέξοδου αμερικάνικου ονείρου.
Η ηρωίδα της προσπαθεί να αποδράσει ή έστω να εξερευνήσει σεξουαλικότητα και επιθυμίες κάτω από ένα πέπλο σιωπής, όμως η ταινία ούτε πολλά να πει έχει επί του θέματος, ούτε ξέρει πώς να πει κι αυτά που έχει. Πελαγοδρομεί χαμένη ανάμεσα σε διαφορετικούς χαρακτήρες και μάλλον προβλέψιμες κι επαναλαμβανόμενες πλοκές, και ενώ παρουσιάζει κάτι σαφώς αξιοπρεπές και εύκολα παρακολουθήσιμο, δεν καταφέρνει ποτέ να κάνει την παραμικρή υπέρβαση.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr