Θύμα της «πολιτικής» του δικτάτορα Φράνκο στη δεκαετία του 1950, ο Μανόλο Βιδάλ, κάποτε κάτοικος της περιοχής Εστρεμαδούρα στην Ισπανία, εκδιώχθηκε από τον τόπο του για να καταλήξει εσωτερικός μετανάστης στην περιοχή Τορέ Μπαρό στα περίχωρα της Βαρκελώνης. Δεν είναι ο μόνος, μαζί του όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι του Τορέ Μπαρό έχουν παρόμοια ιστορία. Το να τους αποκαλέσεις ξεχασμένους από τον Θεό θα είναι λίγο. Χωρίς ιατρείο, χωρίς άσφαλτο, χωρίς αποχέτευση, με κεριά στη θέση του συχνά κομμένου ηλεκτρικού και σε υψόμετρο 2.000 μέτρων, οι κάτοικοι του Τορέ Μπαρό είναι για τους συμπολίτες τους, «κάποιοι που μένουν κάπου πίσω από το βουνό».
Το «47» που διαβάζουμε στον τίτλο της ταινίας, είναι το νούμερο του αστικού λεωφορείου που οδηγεί ο Βιδάλ, ο οποίος μαζί με τους υπόλοιπους της γενιάς του, ακριβώς επειδή έκτισε με τα χέρια του τα σπίτια της κοινότητας, την αγαπά και όνειρό του είναι να την δει κάποτε να ζει ανθρώπινα. Μια λύση θα μπορούσε να είναι στιγμή να αρχίσουν να περνούν λεωφορεία μέσα από το Τορέ Μπαρό, ώστε ο κόσμος, τουλάχιστον, να μετακινείται πιο εύκολα.
Αυτός ο αγώνας του Βιδάλ που θα συνεχιστεί για πολύ μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ισπανία, πλάθει το ισχυρό κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο είναι δομημένη η συγκινητική και πολύ ουσιαστική ταινία του Μαρσέλ Μπαρένα. Η άρτια εικόνα της, με την «βρώμικη» φωτογραφία να φτιάχνει κλίμα και με πολλές σκηνές αυθεντικών επικαίρων από την Βαρκελώνη αλλοτινών εποχών της δίνουν την όψη ενός docudrama που θα ζήλευε ακόμα και ο Κεν Λόουτς.
Εκείνο που στην ουσία αυτή η ταινία λέει, είναι ότι πολλές φορές ο μόνος τρόπος με τον οποίο ένας πολίτης μπορεί να λύσει κάποιο πρόβλημα – ας πούμε στην γειτονιά του – είναι να αναλάβει ο ίδιος πρωτοβουλία και να δραστηριοποιηθεί ακόμα και αν γνωρίζει τις συνέπειες της πράξης του. Και τελικά γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο εκτιμάς τόσο πολύ στον Μανόλο Βιδάλ τον οποίο υποδύεται καταπληκτικά ο Εντουαρντ Φερνάντεζ (σημειωτέον η ιστορία στηρίζεται σε πραγματικά). Είναι ένας πραγματικός ήρωας που θα ρισκάρει τα πάντα για το καλό όλων. Σπάνιο είδος ανθρώπου στους καιρούς μας, δεν νομίζετε;
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr