Το φιλμ είναι εμπνευσμένο από την πραγματική ιστορία του Μανόλο Βιτάλ, ενός οδηγού λεωφορείου που έγινε η ενσάρκωση του λαϊκού ήρωα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Οταν οι αρχές αρνήθηκαν να φέρουν τις δημόσιες συγκοινωνίες στη δυσπρόσιτη περιοχή του, το Torre Baro, επικαλούμενες την κακή κατάσταση και τη στενότητα των δρόμων, ο Βιτάλ πήρε το τιμόνι του λεωφορείου της διαδρομής 47 για να τους αποδείξει πως έκαναν λάθος.
Τούτη η ταινία μοιάζει σαν μια μικρογραφία για το πώς χτίστηκαν οι προσφυγικές συνοικίες της Αθήνας από τους μετανάστες και τους πρόσφυγες τις δεκαετίες του '40, του '50 και του '60. Η ταινία μάς δείχνει τα όνειρα, τις ελπίδες και την ανάγκη συλλογικότητας της εργατικής τάξης. Μοιάζει σαν να βλέπει κανείς τη δική του ιστορία μέσα από τα μάτια των Ισπανών. Γιατί πραγματικά η ιστορία των διώξεων και της φτώχειας δεν διαφέρει πολύ στο πλαίσιο του συστήματος που ζούμε. Το πιο θετικό είναι ότι ένα κομμάτι της διαδραματίζεται μέσα στη δικτατορία του Φράνκο, δηλαδή η παραγκούπολη χτίζεται από ανθρώπους που διέφυγαν από τις διώξεις του φασισμού. Το αρνητικό στην ταινία, που θα μπορούσε να είναι μικρότερη, είναι ότι είναι η προσωπογραφία ενός ήρωα και όχι ενός συλλογικού αγώνα, όμως καμιά φορά χρειάζονται και τέτοια παραδείγματα για να εμπνεύσουν, ας μην είμαστε απόλυτοι. Το πολύ όμορφο στην ταινία είναι ότι χρησιμοποιήθηκαν ερασιτέχνες ηθοποιοί, ότι το αρχειακό υλικό συνδυάστηκε πολύ έξυπνα με τα σύγχρονα πλάνα και επίσης ότι η ισπανική και η καταλανική γλώσσα συνυπάρχουν στις σκηνές της. Για το τέλος αφήνουμε κάτι που μας έκανε πολύ θετική εντύπωση, ότι υπάρχουν αναφορές σε επαναστατικά τραγούδια της εποχής, όπως το παραδοσιακό καταλανικό τραγούδι «El Rossinyol» και ο ισπανικός αντι-φρανκικός ύμνος «Gallo Rojo, Gallo Negro». Είναι σαφώς η καλύτερη ταινία της εβδομάδας, αν και έχει τα ελαττώματα που προαναφέραμε.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr