Mία ταινία για τη σημασία της αξιοπρέπειας και του κοινωνικού ακτιβισμού, βασισμένη στην πραγματική ιστορία του Μανόλο Βιτάλ, ενός οδηγού λεωφορείου που με τη στάση του συνετέλεσε στη δημιουργία της σύγχρονης Βαρκελώνης.
Κατά τη διάρκεια της άνθησης της πόλης τη δεκαετία του 1970, όταν οι αρχές επικαλούμενες την κακή κατάσταση και τη στενότητα των δρόμων, αρνήθηκαν να προεκτείνουν τη δημόσια συγκοινωνία στην δυσπρόσιτη ημιορεινή περιοχή Τόρρε Μπαρό που είχε δημιουργηθεί κυρίως από πρόσφυγες, ο Βιτάλ πήρε το τιμόνι ενός λεωφορείου (και μάλιστα τύπου long-vehicle) της διαδρομής 47, για να τους αποδείξει πως έκαναν λάθος και το οδήγησε εκεί. Η ορεινή του πορεία, εξελίχθηκε σε μαζική γιορτή, ένα κίνημα αξιοπρέπειας για την παραμελημένη κοινότητα, που τελικά, απόκτησε λεωφορειακή γραμμή το 1978 και ο Βιτάλ έγινε η ενσάρκωση του λαϊκού ήρωα.
Ο συνδυασμός αρχειακού υλικού με τις vintage αποχρώσεις της φωτογραφίας (του Ισαάκ Βίλα), συντείνουν σε ένα αυθεντικό αποτέλεσμα, το οποίο μαζί με τις ερμηνείες ερασιτεχνών μεταξύ των ηθοποιών, δημιουργούν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα και μια ειλικρινή στις προθέσεις της ταινία, η οποία απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και άλλα τέσσερα βραβεία Γκόγια, ενώ κέρδισε συνολικά οκτώ βραβεία Γκαουντί (ανάμεσά τους και τα βραβεία καλύτερης ταινίας και κοινού).
Συνολικά, αυθεντική και ευχάριστη ταινία με σοβαρά μηνύματα, είναι από αυτές που δεν χάνονται.
Άγγελος Πολύδωρος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα amarysia.gr