Ανία και ψευτιά βρίσκει κανείς στην τελευταία ταινία κινουμένων σχεδίων της θρυλικής PIXAR, στην οποία ένας 11χρονος, ο Έλιο, λάτρης του διαστήματος και εμμονικός με τους εξωγήινους, πέφτει θύμα απαγωγής τουs, όπως ανέκαθεν ευχόταν. Θα διακτινιστεί βαθιά στο σύμπαν του Communiverse, ενός διαπλανητικου οργανισμού με εκπροσώπους κάθε λογής ον από μακρινούς γαλαξίες, θα θεωρηθεί αρχηγός της Γης και θα πρέπει να συνεργαστεί με εκκεντρικές εξωγήινες προσωπικότητες και να ανακαλύψει ποιος είναι ο προορισμός του. Το πουθενά δείχνει πάντως να είναι ο προορισμός αυτής της ταινίας γενικότερα, που θυμίζει πασαρέλα του «ότι να’ ναι», φορτωμένη από «ότι να’ναι». Μακαρι να βγω ψεύτης όμως πολύ φοβάμαι ότι ακόμα και οι τους θεατές της μικρής ηλικίας στους οποίους κατά κύριο λόγο απευθύνεται, θα βαρεθούν ασυστόλως. Ακόμα χειρότερα βλέποντάς την μεταγλωτισμένη ένιωσα …εγώ εξωγήινος και εντελώς ανίκανος να επικοινωνήσω με το οτιδήποτε μέσα της (προβάλλεται και με υποτίτλους).
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr