Αν η μία ισπανική ταινία αυτής της εβδομάδας είναι γεμάτη από ενάρετα ρομαντικά συναισθήματα κοιτάζοντας την ιδέα του χωρισμού με αισιοδοξία, η άλλη, είναι γεμάτη κυνισμό, φανατισμό και σκέτο μίσος. Η έμπειρη σκηνοθέτιδα της τηλεόρασης και του κινηματογράφου Αράντξα Ετσεβαρία, πλάθει το πορτρέτο μιας μυστικού αστυνομικού (Καρολίνα Γιούστα), διακριτικό της οποίας είναι το μυστήριο που κρύβει ως χαρακτήρας γιατί δεν μαθαίνουμε ποτέ τον λόγο για τον οποίο αποφασίζει να αναλάβει την πιο δύσκολη αποστολή της καριέρας: να εισχωρήσει στην ΕΤΑ των Βάσκων και να αντλεί πληροφορίες.
Μια αποστολή αυτοκτονίας λοιπόν στην καρδιά της ΕΤΑ την δεκαετία του 1990. Ο προϊστάμενος της αστυνομικού που υποδύεται με την γνωστή ήρεμη δύναμη του ο Λουίς Τοσάρ της έχει ξακαθαρίσει από την αρχή ότι στην επιτυχία δεν θα υπάρξει κανένα μπράβο και στην αποτυχία δεν θα σταθεί κανείς δίπλα της να σε βοηθήσει. Θα είναι persona non grata. Αρα γιατί το κάνει; Μήπως επειδή είναι μια γυναίκα που θέλει να αποδείξει την αξία της στο «μάτσο» περιβάλλον του «ανδρικού» επαγγέλματός της; Θέλει άραγε να δείξει ότι έχει τα κότσια που πολλοί άνδρες δεν έχουν;
Η απόφασή της είναι μια μάλλον προσωπική της υπόθεση, κάτι που έχει να κάνει με κάποιο σκοτεινό σημείο στο εσωτερικό της, το οποίο είναι που ενδιαφέρει την Ετσεβαρία. Πέρα από το ότι το ολοκληρωμένο, σφιχτό σενάριό της ταινίας (εμπνευσμένο από πραγματικά περιστατικά που έλαβαν χώρα στην ισπανία την δεκαετία του 1990), οι γρήγοροι ρυθμοί, το στακάτο μοντάζ και η αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί κάτι ανατρεπτικό βοηθούν την ταινία να αναπτυχθεί σε ένα θρίλερ της πρώτης γραμμής, με την προσθήκη συγχρόνως μιας πινελιάς πολιτικής χροιάς – αν και σε ένα δεύτερο επίπεδο.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr