Σκηνοθέτης επιτυχιών όπως οι «Trainspotting», «Η παραλία» και «Slumdog millionaire», ο Ντάνι Μπόιλ είναι επίσης ο δημιουργός μιας παραλλαγής των «ζόμπι» που ξεκίνησε με την cult επιτυχία «28 ημέρες μετά», παραγωγής το 2002. Μεσολάβησε μια ακόμη ταινια, η «28 εβδομάδες μετά» του Χουάν Κάρλος Φρεσναντiγιο που ούτε κρύο ούτε ζέστη, απλώς επανάληψη και να που τώρα, ο ίδιος ο Μπόιλ αποπειράται μια δυναμική (και ανανεωτική) επιστροφή σε αυτόν τον κόσμο.
Στην ταινία του 2002 όλα ξεκινούν από έναν ιό που «ξέφυγε» από εργαστήριο βιολογικών όπλων και το αποτέλεσμα ήταν η πλειοψηφία των μολυσμένων (που μοιάζουν με ζόμπι) να απειλεί την μειοψηφία των αμόλυντων που πια σκέφτονται μόνο πως θα επιβιώσουν. Στη νέα ιστορία, φυσικά, η γη έχει πάει προς το χειρότερο και ένα νησί στο οποίο συνυπάρχουν μολυσμένοι και μη (περιφραγμένοι σε μια πόλη- στρατόπεδο) είναι αποκλεισμένο από τον υπόλοιπο κόσμο – σε καραντίνα.
Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας ένα αγόρι (Aλφι Γουίλιαμς) του οποίου ο πατέρας (Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον) είναι ένας ατρόμητος μαχητής των αμόλυντων. Για να βοηθήσει την άρρωστη μητέρα του (Τζόντι Κόμερ), το παιδί θα φύγει μαζί της προς αναζήτηση ενός γιατρού εκτός συνόρων, στην επικίνδυνη ζώνη.
Ο Μπόιλ ακολουθεί την γνωστή πεπατημένη των ταινιών αυτού του είδους αλλά το εντυπωσιακό εδώ είναι το αναζωογονητικό film making του, ιδίως στις μάχες μολυσμένων και αμόλυντων, πολλές φορές σε slow motion, ή freeze frames με το αίμα να χύνεται «ποιητικά» στην οθόνη. Επίσης, ενδιαφέρον βρίσκεις στην επιστροφή των ανθρώπων στα όπλα μακρινών αιώνων στο παρελθόν – π.χ. οι αμόλυντοι πολεμούν με τόξα και βέλη.
Εν ολίγοις το θέαμα είναι χορταστικό, η ιστορία έχει εξέλιξη και το κλείσιμο του ματιού στο τέλος αφήνει την υπόνοια ότι ο κύκλος «28» δεν τελειώνει με αυτήν την ταινία.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr