Ακούγοντας έναν τίτλο ταινίας όπως «Ο Μοϊκανός», το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι ότι κάποια σχέση θα πρέπει να έχει με την λέξη «τελευταίος». Ετσι είναι. Απλώς, ο Μοϊκανός εδώ, τυχάνει να είναι Κορσικανός, ο τελευταίος Κορσικανός, ο Ζοζέφ Καρντελί (Αλέξις Μανεντί), που επιμένει να κάνει το δικό του. Και το δικό του σημαίνει ότι θέλει να παραμείνει στη γη όπου ζει και εργάζεται από τότε που γεννήθηκε.
Ο Ζοζέφ είναι ο τελευταίος κληρονόμος των εκτάσεων μιας οικογένειας κτηνοτρόφων της οποίας οι ρίζες μετρούν πολλά χρόνια πίσω. Όμως όλα αυτά, ο Ζοζέφ ποτέ δεν τα εξηγεί χαρτί και καλαμάρι γιατί δεν αφορούν κανέναν πέρα από τον ίδιο. Οσο σιωπηλός είναι άλλη τόση αποφασιστικότητα έχει γιατί είναι έτοιμος να κάνει τα πάντα προκειμένου να μην χάσει αυτό που έχει.
Ο κίνδυνος να συμβεί κάτι τέτοιο παρουσιάζεται από την πρώτη κιόλας σκηνή αυτής της εξαιρετικά δομημένης και σωστής στην οικονομία χρόνου ταινίας, δεύτερης μεγάλου μήκους του (Κορσικανού) Φρεντερίκ Φαρούτσι: νύχτα, ένα αυτοκίνητο πολυτελείας παρκάρει δίπλα στα κατσίκια. Ευγενικοί άντρες πλησιάζουν τον Ζοζέφ και του δίνουν να καταλάβει, μόνο με υποννοούμενα, ότι είναι προτιμότερο να πoυλήσει την γη του γιατι …δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Εκεί όπου βόσκουν κατσίκια και πρόβατα, μπορεί κάλλιστα να χτιστεί ένα χλιδάτο, πολυτελέστατο, πανάκριβο ξενοδοχείο. Πολλά τα λεφτά Ζοζέφ. Όταν εκείνος αρνείται, ξέρει ότι η πίεση θα συνεχιστεί πιο έντονα γιατί η μαφία δεν συνηθίζει να δέχεται το όχι ως απάντηση.
Εμπνευσμένη από διάφορα περιστατικά που έχουν σημειωθεί στην Κορσική της ανάπτυξης και του χρήματος (φυσικά στον βωμό των ηθών και της παράδοσης), η ταινία του Φαρούτσι καταγράφει λεπτό προς λεπτό ένα ανελέητο κυνηγητό γάτας – ποντικού όπου όμως το ποντίκι έχει με το μέρος την τύχη του πρωτάρη. Από τις πολύ επίκαιρες ταινίες των καιρών μας, ο «Μοϊκανός» καταφέρνει να συνδυάσει την περιπέτεια σε ειδυλλιακό φόντο, τις μαγευτικές τοποθεσίες της Κορσικής, με το πολύ πικρό, στενάχωρο κοινωνικό σχόλιο: γιατί παρά την ηρωική στάση του Ζοζέφ, μέσα σου νιώθεις ότι αυτός ο άντρας δεν είναι ο κανόνας αλλά η εξαίρεση. Το αισιόδοξο ωστόσο είναι, λέει επίσης η ταινία, ότι σε κάποιες περιπτώσεις οι κατατρεγμένοι δικαιώνονται, όταν με την βοήθεια της σωστής ενημέρωσης από τα ΜΜΕ η υπόθεσή τους γίνεται γνωστή και ο κόσμος πηγαίνει με το μέρος τους.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr