Συνεχίζοντας ένα πρόσφατο σερί από πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες που πραγματεύονται τη σχέση ντόπιων ανθρώπων με μια γη που χάνεται κάτω από τα πόδια τους χάρη σε συμφεροντολογικές παρεμβάσεις (από το “Ο Διάβολος δεν Υπάρχει” του Χαμαγκούτσι μέχρι τις “Ροδακινιές του Αλκαράς” και το “Digger“), ο Φρεντερίκ Φαρουτσί μπλέκει ντοκιμαντέρ και γουέστερν σε μια λαϊκή ιστορία σασπένς και επιβίωσης.
Ένας κτηνοτρόφος γίνεται φυγάς στα μάτια του νόμου όταν ένας διαπληκτισμός γύρω από το δικαίωμά του πάνω στην ίδια του τη γη, ξεφεύγει από τα όρια. Όσο όμως τρέχει να ξεφύγει, μετατρέπεται σταδιακά σε κάτι σαν λαϊκό ήρωα, στα μάτια ενός κόσμου που αναζητούσε ένα τέτοιο ακριβώς σύμβολο.
Η εμπλοκή των social media στην μεγάλη εικόνα δεν είναι ακριβώς ό,τι πιο αρμονικό, όμως αλλού οι επιλογές του Φαρουτσί βρίσκουν στόχο: Η παρατήρησή του είναι καθαρή και ουσιώδης, ενώ ιστορίες γουέστερν (είδος στο οποίο τοποθετεί την ταινία του) παραδοσιακά έτσι κι αλλιώς αφορούσαν εντάσεις συνόρων και κτημάτων στο όριο μιας ριζικής κοινωνικής και τεχνολογικής αλλαγής. Επομένως ως σύγχρονο κομμάτι genre με κοινωνικές προεκτάσεις, το φιλμ πετυχαίνει. Η σκηνοθετική ματιά περικλείει κάτι το αληθινό, συγκεκριμένο, επίκαιρο – ένα κάλεσμα ευαισθητοποίησης (ή ίσως και συλλογικής αντίδρασης) απέναντι σε μια ραγδαία αλλαγή που συντελείται μπροστά στα μάτια μας. Και, κυριότερα, κάτω από τα πόδια μας.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr