Τα χαρτομάντηλα απαραίτητα για όσους φιλόζωους αποφασίσουν να πάνε να δουν αυτήν την ταινία γιατί όταν θα πέσουν οι τίτλοι τέλους, δεν υπάρχει περίπτωση να μην τα χρειαστούν. Ωστόσο, κάπου αυτό το περιμένεις βλέποντας μια ταινία πάνω στην σχέση ενός κυνικού Βρετανού καθηγητή ονόματι Τομ Μισέλ (Στιβ Κούγκαν) με έναν πιγκουίνο ο οποίος με τον τρόπο του θα τον κάνει να ξανακοιτάξει από άλλο μάτι την ζωή. Καταλαβαίνεις ότι η συγκίνηση είναι εδώ το ατού – και όντως είναι.
Πίσω από αυτή την σχέση υπάρχει η πραγματική ιστορία του Μισέλ (πάνω στην οποία στηρίχθηκε και το μπεστ σέλερ μυθιστόρημά του), ενώ το αρκετά φιλόδοξο σενάριο που υπογράφει ο Τζεφ Πόουπ (Φιλομένα) προσπαθεί να δώσει στην ταινία και μια πολιτική χροιά: το στόρι τοποθετείται στην Αργεντινή του πραξικοπήματος του 1976, χώρα όπου ο Μισέλ έχει μόλις προσληφθεί στο σχολείο της αυστηρής βρετανικής παράδοσης (απόλαυση ο Τζόναθαν Πράις στο ρόλο του διευθυντή που λέει αστεία με τα οποία μόνον ο ίδιος γελάει).
Πολλά απαγορεύονται στους καθηγητές μέσα στο σχολείο όπου ο Μισέλ διαμένει και μια από τις απαγορεύσεις είναι τα κατοικίδια ζώα. Οπότε όταν ένας ο πιγκουίνος προκύπτει στην ιστορία, τον οποίο ο καθηγητής δεν χωνεύει αλλά εν τέλει συνδέεται μαζί του, ο ρόλος του πτηνού θα είναι καταλυτικός.
Γνωστός από την μεγάλη επιτυχία «Ανδρες με τα όλα τους», ο Πίτερ Κατανέο, είναι πολύ καλός στον χειρισμό δραματικών καταστάσεων σε feelgood διάθεση και αυτό ακριβώς είναι το χάρισμα της ταινίας. Θα μπορούσες να πεις ότι ο ρυθμός της είναι κάπως πιο αργός απ’ όσο θα έπρεπε και ότι το ζήτημα του πραξικοπήματος αντιμετωπίζεται κάπως επιδερμικά.
Όμως τελικά η ταινία σε κερδίζει και πράγματι, για καλοκαίρι και χαλαρή διάθεση, πάντα σε αυτό το light feelgood, είναι η ιδανική πρόταση.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr