ΣΥΝΟΨΗ: Η ταινία ανοίγει ένα παράθυρο στον άγνωστο για τους πολλούς κόσμο του bodybuilding: Έναν κόσμο όπου οι αθλητές αγωνίζονται χρόνια, προετοιμάζονται μήνες, για λίγα μόλις λεπτά πάνω στη σκηνή. Λεπτά κατά τα οποία καλούνται να παρουσιάσουν το σώμα που έχτισαν με αίμα, ιδρώτα και αφοσίωση, γνωρίζοντας πως εκείνη ακριβώς τη στιγμή κρίνονται αυστηρά και αμείλικτα.
Είναι αθλητισμός; Είναι show; Είναι μήπως ένα παγκόσμιο φαρμακευτικό πείραμα εξώθησης του ανθρώπινου σώματος στα άκρα; Είναι μια θρησκεία του αρχαίου κάλλους σε ακραίες μορφές στα όρια της παραμόρφωσης; Ό,τι και να νομίζει κανείς για το bodybuilding, που έγινε ευρύτερα γνωστό όταν ένας νεαρός Αυστριακός ονόματι Schwarzenegger το έφερε μέσα σε κάθε (αμερικάνικο αρχικά) σπίτι, δεν μπορεί παρά να θαυμάσει την αυταπάρνηση με την οποία το υπηρετούν οι αφοσιωμένοι στην ιδέα του αθλητές.
Ο φακός του Μιχάλη Κλιούμη δεν βρίσκεται εδώ ούτε για να θαυμάσει ούτε για να κρίνει ανθρώπους ή ακόμη και να καταγγείλει τα περιβόητα «σκοτεινά συμφέροντα». Αγκαλιάζει όμως με ενδιαφέρον, στοργή και ανθρωπιά ένα παράλληλο σύμπαν, ένα «μοναχικό τάγμα» που ζει και αναπνέει πέρα από τα όρια ενός φυσιολογικού ανθρώπινου οργανισμού, με όνειρο τα 15 λεπτά αποθέωσης μπροστά σε μια επιτροπή που θα κρίνει αυτόν που «σφίγγει» καλύτερα τους υπερτροφικούς μύες ενός ταλαιπωρημένου από την άσκηση και τη διατροφή σώματος. Άνθρωποι που αγωνίζονται, υποφέρουν, χαίρονται, επιβραβεύονται και ….πάλι από την αρχή μέχρι το όριο να ξεπεραστεί και το σώμα να σηκώσει λευκή σημαία.
Δεν μπορείς να μη θαυμάσεις τελικά αυτούς τους ανθρώπους και τον προσωπικό αγώνα του καθενός. Ένα αγώνα που όμως διεξάγεται εις μάτην (όπως αναφέρεται στον αγγλόφωνο τίτλο) και μια ζωή στα όρια της καταναγκαστικής αναζήτησης δόξας αφού όπως αναφέρεται και στις σημειώσεις παραγωγής «Ένα είναι σίγουρο: Μόλις γίνεις bodybuilder, παραμένεις bodybuilder για πάντα».
Τάσος Ντερτιλής
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα grandmagazine.gr