Το υψηλής αισθητικής σινεμά του Γουές Άντερσον μας αρέσει, γιατί είναι πράγματι χάρμα οφθαλμών • το «περίβλημα» (σκηνογραφία, ντεκόρ, κοστούμια) σε κερδίζει απριόρι, απέναντί του σηκώνεις τα χέρια ψηλά και δεν λες τίποτα και αυτό συμβαίνει σε όλες, ανεξαιρέτως τις ταινίες του Αντερσον, όπως και στη νέα του.
Όμως η αλήθεια είναι ότι από το «Ξενοδοχείο Grand Budapest» (2014) και μετά – την μεγάλη δηλαδή επιτυχία του – αυτός ο εστέτ Αμερικανός σκηνοθέτης, δείχνει μονίμως εγκλωβισμένος στην μανιέρα στην οποία οφείλει ένα μεγάλο μέρος αυτής ακριβώς της επιτυχίας: έχεις την εντύπωση ότι ο Αντερσον δίνει μεγαλύτερη σημασία στο περίβλημα των ταινιών του απ’ ότι στο περιεχόμενο.
Οσο τα χρόνια περνούν έχω την εντύπωση ότι αχίλλειος πτέρνα του Αντερσον είναι το συναίσθημα. Πολύ δύσκολα θα νιώσεις ότι ενδιαφέρεσαι πραγματικά (ή ότι εκείνος ενδιαφέρεται) για τον ψυχικό κόσμο των ηρώων του και αυτό είναι πολύ έντονο στοιχείο στο «Φοινικικό σχέδιο».
Παρακολουθούμε την ιστορία ενός απατεώνα και πολύ εκκεντρικού δισεκατομμυριούχου (Μπενίσιο Ντελ Τόρο) ο οποίος με την περίεργη στάση του σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι τι ακριβώς έχει στο μυαλό του. Eπιθυμεί να απλώσει ακόμη περισσότερο τα πλοκάμια του ανά τον πλανήτη ή μήπως θέλει να τα βρει με την καλόγρια κόρη του (Μία Θρίπλετον);
Το ότι η ταινία δεν σου επιτρέπει να κατασταλάξεις δεν είναι απαραιτήτως μειονέκτημα, όμως από την στιγμή που το όλο το θέμα της ιστορίας είναι να μας μεταφέρει στο μυαλό του παράξενου και απρόβλεπτου κεντρικού της ήρωα, αυτό μπορεί να γίνει κάπως κουραστικό, παρά τις εκπλήξεις που ο Αντερσον έχει κρυμμένες στο μαγικό του καπέλο, οι οποίες αφορούν αλλόκοτα περιστατικά στα οποία λαμβάνουν μέρος αλλόκοτοι τύποι με την μορφή διασήμων ηθοποιών (Τομ Χανκς, Γουίλεμ Νταφόε, Μάικλ Σέρα, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Μπράιαν Κράνστον κ.α.).
Επομένως, παραμένουμε κυρίως στο λαχταριστό περίβλημα τις «επεισοδιακές» σκηνές που μοιάζουν με συρραφή πολλών ταινιών μικρού μήκους στο ίδιο, εντυπωσιακό σύνολο. Μια βιτρίνα δηλαδή, εξαιρετικά καλωπισμένη που την θαυμάζεις έχοντας όμως μείνει ψυχρός, απόμακρος μπροστά στη γενική εικόνα της ταινίας.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr