Ο Χρήστος Μασσαλάς μας έδωσε με το “Broadway” ένα από πιο όμορφα ντεμπούτα του πρόσφατου ελληνικού σινεμά οπότε το ενδιαφέρον μας για το έργο του είναι πλέον δεδομένο. Και θα παραμείνει, παρά την αστοχία του “Killerwood”, που ακόμα κι έτσι παραμένει ένα ευφάνταστο, φιλόδοξο εγχείρημα.
Μέσα από μια φιξιόν ιστορία εγκλήματος ο Μασσαλάς βρίσκει αφορμή για να συνθέσει πάλι μια οικογένεια ακαταμάχητα μοναδικών και ιδιόμορφων ηρώων με φόντο ένα τελείως urban σκηνικό, όμως η μίξη αληθινού και φανταστικού οδηγεί το φιλμ σε ένα μέρος που (ειδικά πια προς το φινάλε) χάνει μεγάλο μέρος του ενδιαφέροντος και της όποιας δύναμής του. Η δε εσωτερικότητα πολλών αστείων και της ευρύτερης meta προσέγγισης, ελέγχεται, ειδικά με δεδομένο πως ο Μασσαλάς επιχειρεί εδώ να αποδομήσει ένα είδος που στην Ελλάδα πρακτικά δεν υφίσταται. Είναι σα να έχουμε χάσει κάποια κεφάλαια κινηματογραφικής ιστορίας – παρά το γεγονός πως έμπρακτα δεν είναι κακές οι ιδέες του.
Είναι ένα έξυπνο παιχνίδι εν τέλει το φιλμ, και αρκετά διασκεδαστικό, αλλά νιώσαμε πως ιδέες και αλήθειες του καταπλακώθηκαν σε ένα διαρκές μετα-αφηγηματικό κλείσιμο του ματιού. Ανυπομονούμε να τις δούμε να εκφράζονται ξανά στο μέλλον.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr