Μετά το πετυχημένο «Broadway», στη συνέχεια ο Χρήστος Μασσαλάς μας προσφέρει την δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του.
Ο Τίτος είναι ένας νέος σκηνοθέτης που γυρίζει ένα φιλμ γύρω από τα εγκλήματα ενός serial killer στην Αθήνα. Υπάρχει άραγε ο δολοφόνος και πως μπορεί να εντοπιστεί; Θα αναθέσει την έρευνα σε μια νέα κοπέλα, ενώ παρακολουθούμε το γύρισμα της ταινίας.
Το «Killerwood» είναι γεμάτο από σινεφίλ αναφορές αλλά και από σειρά ταλαντούχων ηθοποιών που εκφέρουν τον λόγο τους είτε χαριτωμένα, είτε με στόμφο, είτε χιουμοριστικά. Ωστόσο, υπάρχει πρόβλημα με την δραματουργία, γιατί το βλέμμα του θεατή αποσπάται στις διάφορες υποπλοκές, ενώ η ένταση υπομονεύεται από την διάθεση να δούμε τα παρασκήνια των γυρισμάτων ενός φιλμ.
Μου άρεσε πολύ η διερεύνηση μικρών δρόμων και σοκακιών της Αθήνας, οι εξαιρετικοί φωτισμοί και η μοναξιά που τυλίγει αυτά τα πλάνα που διαθέτουν σπάνια ευαισθησία.
Προσωπικά θα ήθελα λιγότερη αποδόμηση και περισσότερο συμπαγές το στοιχείο του θρίλερ. Από τις σινεφίλ αναφορές σίγουρα θα αναγνωριστεί από τους θεατές εκείνη με τον Τζον Τραβόλτα πάνω στο «Blow out» του Ντε Πάλμα.
Οι προθέσεις, για αυστηρά καλλιτεχνικό σινεμά μέσα από ένα λαϊκό είδος, κατανοητές αλλά δεν προκύπτουν. Κατά κάποιο τρόπο αυτό δείχνει και να αποτελεί ένα από τα σημαντικά προβλήματα του σύγχρονου ελληνικού σινεμά. Οι νέοι δημιουργοί μας ιδιαίτερα φιλόδοξοι, επιχειρούν κάποιες φορές, πέρα από την σωστή αφήγηση μιας μυθοπλασίας, να την αντιμετωπίσουν και αποδιαρθρωτικά και κριτικά. Αυτό όμως απαιτεί μεγάλο ταλέντο κι πείρα.
Αλέξης Δερμεντζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress