Επηρεασμένο ή όχι από το δοκιμιακό σινεμά του Ζαν Λικ Γκοντάρ, το μεσαίου μήκους αυτοβιογραφικό κινηματογραφικό δοκίμιο που γύρισε ο Γάλλος σκηνοθέτης Λεός Καράξ για τον Γάλλο σκηνοθέτη Λεός Καράξ, μοιάζει, κυρίως με αυτοψυχανάλυση. Χωρίς ακριβώς να είναι αυτοαναφορικό και σχεδόν καθόλου βιογραφικό με την στενή έννοια του όρου, αυτό το φιλμ είναι γεμάτο από λέξεις, τσιτάτα και εικόνες, από σκηνές ταινιών του Καράξ («Οι εραστές της γέφυρας», «Holy Motors») και όχι μόνο.
Εικόνες και λέξεις που πετάγονται διάσπαρτα στην οθόνη «κάτω» από μια αφήγηση που ζητά από τον θεατή, αν όχι να καταλάβει ποιος είναι ο Λεός Καράξ, να πάρει τουλάχιστον μια ιδέα για το πώς αυτός ο άνθρωπος σκέφτεται. Κατά πόσο το πετυχαίνει δεν μπορείς να το πεις με απόλυτη βεβαιότητα, πάντως η ταινία είναι γεμάτη από ενδιαφέρουσες ιδέες, γεμάτες φαντασία και περίεργες μίξεις προσώπων, από τον Ντόναλντ Τραμπ μέχρι την Ζιλιέτ Μπινός (κάτι από μόνο του αξιοπερίεργο).
Σε κάθε περίπτωση όσοι θα ήθελαν να πάρουν μια γεύση των σκέψεων του Καράξ (γιατί στην Ελλάδα αυτός ο δημιουργός έχει το κοινό του), μπορείς να πεις ότι θα χορτασουν και με το παραπάνω στιγμές από τα 40 χρόνια παρουσίας του στο σινεμά μέσα σε 40 λεπτά φορτισμένης φιλοσοφίας και ποίησης σε πλήρη …σύγχυση.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr