Η πρεμιέρα που έκανε την περασμένη εβδομάδα στο τελευταίο φεστιβάλ των Καννών η τελευταία (μέχρι σήμερα) περιπέτεια του Τομ Κρουζ στον ρόλο του Αμερικανού πράκτορα Ιθαν Χαντ, ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά γεγονότα του φεστιβάλ των Καννών. Ανοίγοντας από σήμερα σε δεκάδες αίθουσες της Ελλάδας αναμένεται να γίνει η πρώτη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία του φετινού καλοκαιριού, κάτι που φυσικά και θα γίνει και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους το αξίζει. Γιατί είναι τόσο φαντασμαγορική, γρήγορη και γενναιόδωρη στο ψυχαγωγικό θέαμα που προσφέρει, που κάνεις κέφι να την παρακολουθήσεις, απλώς και μόνο για το χάζι.
Στη σχεδόν τρίωρη διάρκειά της γίνονται τόσα πολλά που τα χάνεις. Εκεί που τη μια στιγμή βλέπουμε τον Χαντ να βουτάει γυμνός στον παγωμένο ωκεανό, την άλλη νάτος ψηλά στον ουρανό να παλεύει στον αέρα χοροπηδώντας από το ένα αεροπλάνο στο άλλο και αψηφώντας πλήρως τον νόμο της βαρύτητας (δεν υπάρχουν νόμοι της φύσης στον κόσμο του Χαντ). Ολα όσα κάνει μόνος ο Τομ Κρουζ (που έχει περάσει τα εξήντα) σε αυτήν την ταινία, παίζοντας ο ίδιος σε πολλές ριψοκίνδυνες σκηνές της και χωρίς αντικαταστάτη, δεν είναι απλώς απερίγραπτα αλλά ίσως γράφουν και ιστορία.
Ασφαλώς, η «Εσχάτη τιμωρία» δεν είναι η πρώτη από τις μέχρι σήμερα κινηματογραφικές «Επικίνδυνες αποστολές» στην οποία κυριαρχεί το χάος σε ότι αφορά τις λεπτομέρειες της ιστορίας της. Βρίσκω κυριολεκτικά αδύνατο και εντελώς μάταιο να προσπαθήσεις να περιγράψεις τι περίπου συμβαίνει στη πρώτη μισή ώρα, την εισαγωγή που σε βάζει στο κλίμα.
Εχει όμως ιδιαίτερη σημασία; Μάλλον όχι. Γιατί και αυτό κάπου το περιμένεις. Μένοντας στα βασικά ας πούμε ότι υπάρχει ένα κλειδί που μοιάζει με σταυρό, υπάρχει ένα «σύστημα» που ονομάζεται Entity (Οντότητα) και υπάρχει και κάποιος που φιλοδοξεί να το πάρει στην κατοχή του γιατί έτσι θα εξουσιάσει τον πλανήτη (ο Εσάι Μοράλες που ήταν ο βασικός αντίπαλος του Χαντ και στο πρώτο μέρος, «Επικίνδυνη αποστολή: Θανάσιμη εκδίκηση»).
Το μόνο που σιυ ζητά κατά βάθος η ταινία είναι να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο και εντελώς χαλαρό και να καθίσεις στο rollercoaster ενός μυστηριώδους χάους που ναι μεν δείχνει άλυτο, όμως όπως πολλοί καλά γνωρίζουμε δεν θα είναι διότι ο Τομ Κρουζ, σαν από μηχανής Θεός, είναι εκεί, ένας σημαιοφόρος του Καλού για να το λύσει. Αφήνοντας συγχρόνως την υπόνοια ότι – ποιος ξέρει; – με τον Κρουζ στον ρόλο ίσως να κάνει τα ίδια και στα… 100 του!
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr