Ο διάσημος προοδευτικός ντοκιμαντερίστας Λέοναρντ Φάιφ υπήρξε ένας από τους 60.000 Αμερικανούς που διέφυγαν στον Καναδά για να αποφύγουν την επιστράτευση κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Βιετνάμ. Στα 78 του πια, λίγο πριν πεθάνει από καρκίνο στο Μόντρεαλ, ο Φάιφ συμφωνεί να δώσει μια τελευταία συνέντευξη.
Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του επιστήθιου φίλου του Σρέιντερ, Ράσελ Μπανκς, στον οποίο αφιερώνει και την ταινία, το «Oh, Canada» μοιάζει σαν αποχαιρετιστήριο γράμμα του ίδιου του σκηνοθέτη, αν αναλογιστούμε την ηλικία του, ενδεχομένως και την πορεία του στο σινεμά. Ο πρωταγωνιστής κάνει μια εκ βαθέων εξομολόγηση σχετικά με τις σημαντικότερες σχέσεις της ζωής του και πώς τις αντιμετώπισε, κάτι που μοιάζει με γράμμα συγχώρεσης και οφειλόμενη αυτοκριτική την ίδια στιγμή. Η αυτοκριτική απευθύνεται στην γυναίκα της ζωής του, που μοιάζει να μην ξεχωρίζει από την ύπαρξή του. Ο Ρίτσαρντ Γκιρ, σε μία από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του, εναλλάσσεται απρόσμενα με τον Τζέικομπ Ελόρντι, σηματοδοτώντας τις διαφορετικές ηλικιακές αποχρώσεις, αλλά ταυτόχρονα δείχνοντας ότι παραμένει ο ίδιος αμετανόητος άνθρωπος... Πάλι θα τα σκορπούσε όλα για να κάνει ένα σινεμά αληθινό, αφυπνιστικό και βαθιά κοινωνικό. Οσο βαρύ κι αν ακούγεται, δεν είναι στην πραγματικότητα, γιατί τα φλασμπάκ ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr