Ένας αποτυχημένος μποξέρ που εργάζεται ως φροντιστής σε γηροκομείο και προσπαθεί μάταια να διατηρήσει τη συνεπιμέλεια της έφηβης κόρης του, αναγκάζεται να καταφύγει στην παρανομία, ώστε να συνεχίσει να ελπίζει ότι μπορεί να της προσφέρει ένα καλύτερο μέλλον.
Αθλητικό κοινωνικό δράμα που, αφού αποτίσει φόρο τιμής στην παράδοση του είδους (το εναρκτήριο πλάνο ‘υποκλίνεται’ στο «Οργισμένο είδωλο» του Μάρτιν Σκορσέζε), μιλάει για ένα κοινότοπο μοιρολατρικά προκαθορισμένο αδιέξοδο. Παρότι αναπαράγει πολυάριθμα κλισέ της συγκεκριμένης κατηγορίας ταινιών (π.χ. η σύζυγος που παρότι είναι απλώς τυπική παρουσιάζεται σαν μέγαιρα κι ο καινούριος της άντρας που φυσικά είναι ξενέρωτος μπροστά στον ήρωα), προσφέρει καλές ερμηνείες κι ισορροπημένη αμφισημία στον Σαλ για να τον καταστήσει φορέα μιας γλυκόπικρης μελαγχολίας.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr