Την απώλεια και τη θλίψη αναμιγνύει με στοιχεία θεωρίας συνωμοσίας ο Καναδός σκηνοθέτης Στίβεν Κρόνενμπεργκ στο συναρπαστικό θρίλερ φαντασίας «Ο κύριος των νεκρών» («Τα σάβανα» ο πρωτότυπος τίτλος), θέμα που φαίνεται να τον τράβηξε, με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο από καρκίνο της γυναίκας του.
Η ιστορία στρέφεται γύρω από τον επιχειρηματία Καρς (ένας πολύ καλός Βενσάν Κασέλ, φτιαγμένος να μοιάζει στον ίδιο τον Κρόνενμπεργκ), ο οποίος ανακαλύπτει μια αμφιλεγόμενη εφεύρεση που επιτρέπει σε πενθούσες οικογένειες, χρησιμοποιώντας υψηλής ανάλυσης κάμερες, να διεισδύουν στους τάφους των αγαπημένων τους στο ειδικό νεκροταφείο του Καρς και να παρακολουθούν τη σταδιακή σήψη τους. Όταν στο νεκροταφείο, όπου έχει θάψει και τη γυναίκα του, Μπέκα (Νταϊάν Κρούγκερ), σημειώνεται ένας περίεργος βανδαλισμός, ο Καρς αρχίζει να υποψιάζεται αρχικά διάφορα σενάρια συνωμοσίας και, στη συνέχεια, αιτία κάποιας ανεξήγητης εκδίκησης.
Ο Κρόνενμπεργκ, σκηνοθέτης διάσημων ταινιών επιστημονικής, και όχι μόνο, φαντασίας και τρόμου («Εγκλήματα του μέλλοντος», «Κοσμόπολις», «eXistenZ», «Γυμνό γεύμα», «Η μύγα»), ξεκινάει καταγράφοντας την αγωνιώδη έρευνα του Καρς, μέσα από τις σχέσεις του με διάφορα πρόσωπα: τον γαμπρό του και προγραμματιστή κομπιούτερ, Μόρι (Γκάι Πιρς), την ερωτευμένη μαζί του, νύφη του, Τέρι (στο ρόλο και πάλιν η Κρούγκερ) και μια τυφλή γυναίκα που προσπαθεί να τον βοηθήσει (Σαντρίν Χολτ).
Αφήγηση δοσμένη με το νεύρο που ήδη γνωρίζουμε από το προηγούμενο σημαντικό έργο του, μαζί και τη σταδιακή δημιουργία του σασπένς και μιας αλλόκοτης, μαύρης ατμόσφαιρας, στοιχεία στα οποία συμβάλλουν όπως πάντα τόσο η ατμοσφαιρική φωτογραφία (εδώ του Ντάγκλας Κοτς) όσο και και η μουσική (ηλεκτρονική τη φορά αυτή από τον Χάουορντ Σορ), και που δίνει την ευκαιρία στον Κρόνενμπεργκ να καταγράψει, απο τη μια, με λεπτομέρεια και σε βάθος, το βασανισμένο, πολύπλοκο, εμμονικό, με διαστρεβλωμένες επιθυμίες (φαντάζεται να είναι θαμμένος στο πλάι της γυναίκας του), μαζί και ρομαντικό, χαρακτήρα του ήρωα του, και, από την άλλη, τη σχέση του (μαζί και τη σύγκρουση του), με τον κόσμο μιας υπερσύγχρονης τεχνολογίας, από τη χρήση του ακόμη και πέρα από τη ζωή μας, όπως στη δημιουργία των ειδικών τάφων με την παρακολούθηση της σήψης των σωμάτων των αγαπημένων μας προσώπων μέχρις εκείνης στην καθημερινή ζωή μας (όπως η χρήση του εικονικού προσωπικού του βοηθού, Χάνι, ρομπότ που φτιάχνει γι’ αυτόν ο Μόρι), για να μας υποδείξει το πόσο επικίνδυνη για τον άνθρωπο μπορεί πολύ εύκολα και με έξυπνο χειρισμό αυτή η τεχνολογία να μετατραπεί άκρως επικίνδυνη και καταστροφική.
Με τον Κρόνενμπεργκ να παραμένει πάντα προκλητικός και ασυμβίβαστος, προσφέροντας μας μια ταινία βουτηγμένη σε μακάβριο χιούμορ, αλλά και μπουνιουελικό τη φορά αυτή ερωτισμό.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr