Μεγάλο μέρος της φιλμογραφίας του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ («Videodrome», «Μύγα», «eXistenZ», «Διχασμένοι») τροφοδοτείται από ιδέες γύρω από το άλυτο μυστήριο του ανθώπινου σώματος, το οποίο ο Καναδός σκηνοθέτης ανέκαθεν αντιμετώπιζε σαν μια άξια προς παρατήρηση και έρευνα μηχανή προσθέτοντας το ελκυστικό στοιχείο του θρίλερ ως αλατοπίπερο των ιστοριών του.
Και αυτό ακριβώς κάνει στον «Κύριο των νεκρών» όπου ο Καρς (Βενσάν Κασέλ), ο κεντρικός ήρωας, διαχειρίζεται ένα high tech νεκροταφείο, όπου μέσω μιας εφαρμογής επιτρέπει στους ζωντανούς να παρακολουθούν την σταδιακή αποσύνθεση των σορών των δικών τους. Οι σοροί είναι τυλιγμένοι στα σάβανα που ο ίδιος κατασκευάζει (να σημειωθεί ότι ο ξένος τίτλος της ταινίας μεταφράζεται ως «τα σάβανα»). Ωστόσο εκείνο που κατά βάθος κινητοποιεί τον Καρς, είναι η δική του εμμονή με τη νεκρή σύζυγό του (Νταϊάν Κρούγκερ) και το ερώτημα που θα προκύψει είναι για ποιόν λόγο άγνωστοι βανδάλισαν το νεκροταφείο βιντεογραφώντας την καταστροφή του. Τι ζητούν από τον Καρς;
Ολες αυτές οι καταστάσεις δημιουργούν ένα πολύ παράξενο κλίμα στον «Κύριο των νεκρών», που ναι μεν με ένα αθόρυβο τρόπο κινείται στους χώρους του συνωμοσιολογικού θρίλερ, όμως παράλληλα δείχνει να παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά κάνοντας, ίσως, μια αναθεωρητική πρόταση για την σχέση μας με τον άλλο κόσμο μέσω μιας τεχνολογίας ουμανιστικής και όχι απλώς ηλεκτρονικής όπως ακούμε κάποια στιγμή στην ταινία.
Θα μπορούσες μάλιστα να πεις ότι ο Βενσάν Κασέλ είναι το alter ego του ιδίου του Κρόνεμπεργκ με τον οποίο σε αυτή την ταινία μοιάζει τρομερά. Και μάλλον δεν είναι καθόλου τυχαίο που πριν από μερικά χρόνια ο Κρόνενμπεργκ έγινε αντικείμενο συζήτησης με την προσφορά των πετρών στα νεφρά του προκειμένου να χρησιμοποιηθούν ως Τέχνη Μη Εναλλάξιμων Κρυπτοπαραστατικών – Non Fungible Token / NFT.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr