Δεν είναι τρομερά συχνό να βρίσκουμε κάποια ταινία της Marvel που να είναι αληθινά για κάτι, αλλά το “Thunderbolts*” προς τιμήν του συνδέει την ιστορία ενός μάτσο τριτοκλασάτων αντι-ηρώων με την ματιά σε έναν εύθραυστο ψυχισμό, την ψυχική υγεία, τη μοναξιά και την κατάθλιψη. Χωρίς να ξεχνά να δώσει χιούμορ (καλό, και μόνο ένα τσικ παραπάνω από όσο χρειαζόταν) και δράση που όμως δεν μοιάζει ποτέ ομογενοποιημένη όπως το 90% της Marvel.
Η Φλόρενς Πιου είναι η άγκυρα του όλου εγχειρήματος και δεν υπάρχει δευτερόλεπτο που να χάνει την ταινία από πάνω της, ενώ η χημεία της με τον (πληγωμένο κλόουν) Ντέιβιντ Χάρμπουρ που παίζει τον πατέρα της είναι πολύ καλή. Μέσα από το arc τους ακολουθούμε μια περιπέτεια που ξέρει πώς να είναι μετρημένη – ακόμα κι αν εν τέλει το φιλμ πάσχει από την πληγή που συχνά παρατηρούμε στον σύγχρονο τρόμο (είναι βασικά ΜΙΑ αλληγορική ιδέα, τραβηγμένη για δυο ώρες όπου δε συμβαίνουν και πάρα πολλά περισσότερα πράγματα), στο πλαίσιο του κόσμου της Marvel είναι σχεδόν καλοδεχούμενο. Μακριά από δηλαδή από τη φλυαρία ή, ακόμα πιο συχνά, την απουσία εστίασης που συναντάμε σε πολλούς τίτλους του στούντιο.
Οι σκηνές δράσης δεν μοιάζουν να έχουν έρθει ουρανοκατέβατες, καθώς προκύπτουν από τις αγωνίες των χαρακτήρων, πολύ κυριολεκτικά κιόλας. Ακόμα κι αν δεν εκμεταλλεύεται πλήρως την ιδέα, ο σκηνοθέτης Τζέικ Σράιερ δίνει μια αύρα πρακτικότητας σε εφέ και σκηνικά, με αποτέλεσμα ωραίες σεκάνς όπως τα διαδοχικά «δωμάτια», την καταδίωξη με τον Μπάκι, και ακόμα και την μάχη των σκιών στον διάδρομο, στην αρχή του φιλμ.
Η ταινία έχει αδυναμίες φυσικά – το πώς στηρίζεται στην κυριολεξία της Μίας Αλληγορίας, το πόσο ασχημάτιστοι είναι οι δεύτεροι χαρακτήρες, την αδυναμία να πάει σε ένα επόμενο επίπεδο πολλές ιδέες που έχει – αλλά τίποτα που να σπάει το φιλμ στα δύο. Αντιθέτως, καταφέρνει ένα σπάνιο πράγμα, να είναι μια Marvel ταινία (και μάλιστα μία που τοποθετεί ως ensemble φιλμ και με σημαντικές συνέπειες στην ευρύτερη «μυθολογία») που δεν έχει το μυαλό της στο πώς θα υπηρετήσει δέκα διαφορετικούς αφέντες, δεν κλείνει διαρκώς το μάτι στον θεατή, δεν φρενάρει τη δράση για να tease-άρει τρεις ταινίες μετά, δεν παρουσιάζει μια άνοστη ομογενοποιημένη δράση.
Είναι εν τέλει μια ιστορία χαλασμένων, μοναχικών αντι-ηρώων που παίρνουν το θάρρος να απλώσουν το χέρι και να ζητήσουν (ή να δώσουν) στήριξη. Από το βήμα στο κενό της πρώτης σκηνής μέχρι το «άλμα» της κλιμάκωσης, υπάρχει μια απόσταση που το “Thunderbolts*” έχει την όρεξη και τον τρόπο να διανύσει. Είναι μια ταινία Marvel που, παρά τις αδυναμίες της, παρουσιάζει μια ιστορία χωρίς πρωτίστως να νοιάζεται για το πριν ή για το μετά. Αλλά για την δυσκολία του Εδώ και Τώρα.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr