Ένα ακόμα οδοιπορικό μοναχικού νέου σε μεγαλούπολη, αλλά χωρίς την αξία (και την σημασία) του «Παρισιού του Σουλεϊμάν» είναι το «Baby», όπου δραματουργικός χώρος είναι το Σάο Πάολο της Βραζιλίας στο οποίο περιφέρεται σαν την άδικη κατάρα και χωρίς στον ήλιο μοίρα, ένας ομοφυλόφιλος ο Baby (Ζοάο Πέδρο Μαριάνο). Από εκεί θα ξεκινήσει το «ταξίδι» του, όμως ο σκηνοθέτης δεν φαίνεται να έχει να πει πολλά.
Αυτό που κυρίως τον ενδιαφέρει – και το κάνει καλά – είναι να «στολίσει» την ιστορία (η λέξη ιστορία χρησιμοποιείται χαριστικά) με μια ποικιλία από ευφάνταστες σκηνές διαστροφικών σεξουαλικών δραστηριοτήτων που προσωπικά μας άφησαν αδιάφορους, κυρίως επειδή δεν εξυπηρετούν σε τίποτα την εξέλιξη του όλου θέματος. Όχι ότι κάποιες σχέσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στον Baby και πρόσωπα του περίγυρου του, δεν κινούν (σχετικά) το ενδιαφέρον, όμως αυτό δεν βαστά πολύ, πέρα από το ότι αυτές οι σχέσεις οδηγούν την ταινία στα χωράφια του πολύ μπανάλ μελό.
Η βασική σχέση είναι εκείνη του Baby με τον προαγωγό του (Ρικάρντο Τεόντορο), ο οποίος τον προωθεί, κάνει σεξ μαζί του και συγχρόνως τον εκμεταλλεύεται. Πιο κοινότοπο δηλαδή, και να θες, δεν γίνεται. Σε κάθε περίπτωση, προτεραιότητα του Γκαετάνο είναι να τρυπώσει με την κάμερά του σε βρώμικα διαμερίσματα αναζητώντας σκηνές ανδρικού σεξ.
Οπότε η ταινία, που θυμίζει βραζιλιάνικη σαπουνόπερα μασκαρεμένη σε art house queer cinema, αν σε κάτι εξυπηρετεί είναι ως τουριστικός οδηγός των σημείων στα οποία ένας γκέι, τραβεστί ή τρανς μπορεί να ψωνιστεί στο Σάο Πάολο, να βρει ναρκωτικά, να κάνει επικίνδυνο κλάμπινγκ κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Σε αυτά, είναι πραγματικά… άψογη.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr