Με κίνδυνο να ακουστώ «ηθικολόγος», θεωρώ ότι υπάρχει κάτι το χυδαίο, πλέον, στην ιδέα του εξωραϊσμού δολοφόνων που από την μία όχι μόνο δεν έχουν κανένα φραγμό, αλλά κάνουν και πλακίτσες για αυτό και από την άλλη είναι έτοιμοι να σώσουν παιδάκια από βέβαιο θάνατο. Γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει στον «Λογιστή 2» που ακολουθεί την επιτυχία του «Λογιστή» (2016) του ιδίου σκηνοθέτη του Γκάβιν Ο’ Κόνορ.
Ο Μπεν Αφλεκ επαναλαμβάνει τον ρόλο του Γουλφ, ο οποίος πίσω από την εικόνα μιας αντικοινωνικής διάνοιας στα μαθηματικά, κρύβει μια σκοτεινή πλευρά από την οποία δεν απουσιάζουν οι δολοφονίες. Μάλιστα, αυτή την φορά, στριμωγμένος από το FBI ζητά την βοήθεια του μικρότερου αδελφού του (Τζον Μπερνταλ), ο οποίος τυγχάνει να κάνει την ίδια δουλειά σκοτώνοντας ότι κινείται. Δεν έφτανε ο ένας δηλαδή, τώρα έχουμε και δεύτερο.
Παρότι το σενάριο της ταινίας είναι πιο βραχυκυκλωμένο από την ηλεκτροδότηση που προκάλεσε τo μεγάλο blackout στη Νέα Υόρκη τον Ιούλιο του 1977, σε γενικές γραμμές, μπορείς να πεις ότι η ταινία έχει να κάνει με το κυνήγι διακινητών ανθρώπινης σάρκας – και δη παιδιών – οπότε τα δύο αδέλφια θα μεταμορφωθούν σε κομάντο σωτηρίας.
Σε αυτού του τύπου τις ταινίες, συμβαίνει συχνά όλα να γίνονται με μια… τρομακτική ευκολία και (συνήθως) τίποτα δεν είναι πειστικό. Όμως, η απαξία της ανθρώπινης ύπαρξης με τα καλαμπούρια των δυο αδελφών, ενώ εξολοθρεύουν τα πάντα γύρω τους, είναι εξοργιστική. Ιδίως όταν το σενάριο τους δικαιολογεί ως Καλούς Σαμαρείτες απέναντι στους «κακούς» Ηρώδηδες αυτού του κόσμου.
Πάντως ένα ενδιαφέρον σημείο της ταινίας, είναι ο μικρός στρατός από παιδιά που δουλεύουν για λογαριασμό του Γουλφ προκειμένου να του λύνουν τα τεχνολογικά εμπόδια. Αν μη τι άλλο εντυπωσιάζεσαι από την ευκολία με την οποία ανήλικα παιδιά μπορούν να διεισδύσουν στον προσωπικό κυβερνοχώρο του καθενός. Αν το 1/100 αυτής της σεκάνς έχει όντως σχέση με την πραγματικότητα, τότε αυτό είναι το πραγματικά φοβιστικό στοιχείο της ταινίας.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr