Μια άλλου είδους αστική βοή από εκείνη της “Ιστορίας του Σουλεϊμάν”, το βραζιλιάνικο ερωτικό δράμα ενηλικίωσης τοποθετεί την Πόλη (εδώ το Σάο Πάολο) ως περισσότερο ένα μουσείο τρόμου που σπρώχνει ανθρώπους στο περιθώριο. Ο νεαρός Ουέλινγκτον θα γνωρίσει τη σκληρή πλευρά μιας κοινωνίας που δεν έχει χώρο για αυτόν, οπότε κι η σχέση (εξάρτησης, πάθους, εκμετάλλευσης, εκμάθησης… όλα μαζί) που αναπτύσσει με έναν μεγαλύτερο, πιο έμπειρο άντρα, δε θα μπορούσε ποτέ να είναι κάτι το μονοσήμαντο, κάτι το εύκολα καθορισμένο ή ηθικά σηματοδοτημένο.
Η ταινία ακολουθεί αυτή τη σχέση αποτυπώνοντας τις διάφορες πτυχές της πολυπλοκότητάς της και αρνούμενη να κυλήσει σε ευκολίες. Στο έντονα χρωματισμένο σύμπαν πόθου και πόνου του Καετάνο, ο Ουέλινγκτον υπάρχει –και αισθάνεται, και επιβιώνει– σε όλες του τις συνιστώσες. Και έκστασης, και θλίψης. Ο Καετάνο παίζει έντεχνα με αυτή την ισορροπία, κατορθώνοντας να δει την ταινία του να φτάνει τελικά σε κάτι το πολύ ζωντανό, σχεδόν ηλεκτρισμένο.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr