Ο μετανάστης Σουλεϊμάν κινείται ασταμάτητα σε αναγνωρίσιμα ή μη σημεία του Παρισιού δουλεύοντας ασταμάτητα ως ντελιβεράς κι ενώ την ίδια στιγμή θα πρέπει να προετοιμαστεί τέλεια για την επικείμενη συνέντευξή του σχετικά με το αίτημα ασύλου – κι έχει μόνο 48 ώρες για να το κάνει.
Έχει ενδιαφέρον που ο ελληνικός τίτλος είναι “το Παρίσι” του Σουλεϊμάν ενώ ο ορίτζιναλ (και ο αγγλικός) είναι “η ιστορία” του Σουλεϊμάν, γιατί σε όλο αυτό το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας μοιάζουν να είναι ένα και το αυτό. Ο απεγνωσμένος άντρας πασχίζει να μάθει μια ιστορία που θα «αποδείξει» την αναγκαιότητα προστασίας του, τη στιγμή που ο τρόπος που γίνεται ένα με αυτή την πόλη λέει την σημαντικότερη πιθανή ιστορία περί της εντοπιότητάς του.
Γυρισμένα με μια νευρώδη σκηνοθετική αμεσότητα, τα επεισόδια, τα σκηνικά, τα κομμάτια πόλης και νύχτας διαδέχονται το ένα το άλλο καθώς ακολουθούμε τον ήρωα σε μια οδύσσεια δίχως αληθινό προορισμό. Έχοντας πρόσφατο τον οσκαρικό θρίαμβο του “Anora” δε μπορούσα παρά να φέρω στο μυαλό μου το κρυφό αριστούργημα της φιλμογραφίας του Σον Μπέικερ, το no budget “Take Out”, που επίσης ακολουθεί έναν μετανάστη ντελιβερά στη Νέα Υόρκη με μια αμεσότητα σχεδόν σοκαριστική, μακριά από ντοκιμαντεριστικούς μανερισμούς και κάθε λογής στιλιζαρίσματα «ρεαλισμού».
Αυτό εδώ το φιλμ έχει σίγουρα ένα επίπεδο κατασκευής που το κρατά σε απόσταση από το βεριτέ διαμαντι του Μπέικερ, όμως είναι όλο πολύ δυναμικά γυρισμένο και καθηλωτικό. Κορυφώνεται, δε, με την καλύτερη σκηνή του, και γενικώς ένα από τα καλύτερα φινάλε που θυμάμαι να βλέπω τελευταία στο σινεμά – μια μακρόσυρτη, ακίνητη σεκάνς σε πλήρη αντίθεση με όλο το φιλμ που μας έχει οδηγήσει εδώ, να υπογραμμίζει με εκπληκτικό τρόπο την ηθική και κοινωνική αποστασιοποίηση των θεσμών απέναντι στην αλήθεια που λένε οι δρόμοι.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr