Ο Γκάβιν Ο’ Κόνορ (του φανταστικού “Warrior”) μας έχει συνηθίσει σε πάρα πολύ “dad movie” σινεμά, αρσενικών ηρώων που δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν ή/και κλαίνε μέσα τους και έξω τους. Αυτό το απρόσμενα παράξενο και διασκεδαστικό σίκουελ στην περιπέτεια του ‘16, φέρει κάποιες επιφανειακές ομοιότητες με το συγκεκριμένο στυλ αλλά μοιάζει σαν ο σκηνοθέτης να αναγνωρίζει τις αρκετά σαχλές επεκτάσεις που παίρνει εδώ η ιστορία του και δεν φοβάται να αγκαλιάσει αυτό το χιούμορ.
Ραχοκοκαλιά του φιλμ παραμένει κι εδώ φυσικά ο ιδιοφυής εκτελεστής του Μπεν Άφλεκ, ένας αντι-ήρωας με σύνδρομο Άσπεργκερ που αδυνατεί να εναρμονιστεί με κοινωνικά στοιχεία επικοινωνίας, βγάζοντας χιούμορ (άλλοτε φαν, άλλοτε αμήχανο, άλλοτε και τα δύο) αλλά και ταυτόχρονα κάτι αληθινά τρομακτικό στην ψυχρή σωματικότητά του. Όμως γύρω από αυτόν και την κεντρική συνωμοσία που αναπτύσσεται, εκτυλίσσεται μια ταινία σε σημεία τρελή.
Η πλοκή σε πολλά σημεία ξεφεύγει ολότελα, ενώ η δράση είναι άλλοτε στιλιστικά μετρημένη κι άλλοτε μοιάζει σα να γυρίστηκε από βοηθητική σκηνοθετική ομάδα που βιαζόταν να τελειώσει για να φύγει για τριήμερο. Γενικά ο τόνος του φιλμ μεταβάλλεται διαρκώς και σε σημεία υπάρχει σύγκρουση που δε βοηθάει το τελικό αποτέλεσμα – είναι σα να έχει φτιαχτεί από διαφορετικούς σκηνοθέτες που θέλουν ο ένας να βάλει τρικλοποδιά στον άλλον.
Όμως σε πολλά του κομμάτια το φιλμ απλά… περιέργως, δουλεύει. Ειδικά όταν την οθόνη μοιράζονται ο Άφλεκ με τον Τζον Μπέρνθαλ (μια έτσι κι αλλιώς συναρπαστική παρουσία στην οθόνη) στο ρόλο του αποξενωμένου αδερφού του, το φιλμ πετάει. Είναι αστείο, έχει ρυθμό, νιώθεις μια ψυχωμένη σύγκρουση ανάμεσά τους, και τελικά απλά διασκεδάζεις ξοδεύοντας λίγο χρόνο Με Τα Παιδιά.
Υπάρχουν κι άλλες εξάρσεις ενδιαφέροντος, με επιμέρους καλή επίδειξη τεχνικής: την λυρική μουσική ας πούμε υπογράφει ο Μπράις Ντέσνερ των National –και της Τέιλορ Σουίφτ– και τη διεύθυνση φωτογραφίας ο Σίμους ΜακΓκάρβεϊ της “Εξιλέωσης”. Άλλοτε αυτά τα στοιχεία αναδεικνύουν στιγμές της ταινίας, άλλοτε λειτουργούν αταίριαστα με την ευρύτερη αισθητική και τον ρυθμό.
Είναι ένα περίεργο σύνολο, μια ταινία που σίγουρα δεν του πέτυχε ακριβώς του Ο’ Κόνορ. Αλλά οι καλές στιγμές της αξίζουν τον κόπο, ενώ αρκετές από τις ατυχείς είναι αρκετά παράξενες ώστε και πάλι, περιέργως, να διασκεδάζεις.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr