Ενας 18χρονος περιπλανιέται στους δρόμους του Σάο Πάολο έχοντας μόλις βγει από το αναμορφωτήριο. Οι γέφυρες επικοινωνίας με τους γονείς του έχουν κοπεί προ πολλού, ενώ του λείπουν τα μέσα για να ξαναχτίσει τη ζωή του. Η συνάντηση με έναν αρκετά μεγαλύτερο άντρα θα του δείξει τον «δρόμο», ο οποίος όμως δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα: Η παθιασμένη σχέση που ανθίζει μεταξύ τους είναι γεμάτη αιχμηρά σημεία.
Η Βραζιλία της πορνείας και των ναρκωτικών ουσιαστικά ντύνεται με αισθησιασμό και το ζωηρό χαμόγελο του πιτσιρικά που πράγματι αντιλαμβάνεται ότι ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά τον επιλέγει, λίγο σαν λύση ανάγκης, λίγο σαν παιχνίδι, και λίγο μοιάζει σαν να επιχρυσώνει τα ροδοπέταλα μέσα στην ορμή του για ζωή. Ο σεξουαλικός του προσανατολισμός και η παραβατικότητα τον έχουν απομακρύνει από την οικογενειακή εστία με πολύ άσχημο τρόπο. Η οικογένειά του όχι μόνο τον απορρίπτει, αλλά εξαφανίζεται πριν ακόμα εκείνος βγει από το αναμορφωτήριο. Η σχέση μεταξύ του πιτσιρικά και του μεγαλύτερου άνδρα, που τον εκδίδει και τον χρησιμοποιεί σαν βαποράκι, έχει διακυμάνσεις και ωραιοποιείται, ακόμα και με τρυφερές στιγμές με την οικογένεια του προαγωγού, ενώ ουσιαστικά πρόκειται για μια σχέση καθαρής εκμετάλλευσης.
Ο πιτσιρίκας όποιον δρόμο κι αν διαλέξει θα καταλήξει και πάλι στους δρόμους, μαζί με άλλα παιδιά σαν κι αυτόν, φτιάχνοντας μια ιδιότυπη οικογένεια, όπου και πάλι είναι ασαφείς οι τρόποι που βγάζουν τα προς το ζην... Ενώ η σεναριακή ιδέα είναι καλή, το σενάριο έχει προβλήματα, που πηγάζουν κυρίως από την αντίληψη της αποδοχής της πορνείας ως επαγγέλματος και της «λάγνας αθωότητας» με την οποία την περιβάλλει ο σκηνοθέτης. Εχουμε συναντήσει πολλές φορές αυτό το περίβλημα στο ζήτημα της πορνείας. Για τον σύγχρονο κινηματογράφο έχει πλέον γίνει θέσφατο και μάστιγα. Γιατί επιχειρείται ξανά και ξανά η αθώωση της πορνείας; Η ρεαλιστική μυθοπλασία, ποτισμένη με τις φαντασιώσεις του σκηνοθέτη, δεν μας δίνει άρτιο αποτέλεσμα. Ιδιαίτερα σε μια ταινία από τη χώρα με τις φαβέλες, θα περιμέναμε μια πραγματικά δυνατή κοινωνική ιστορία.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr