Οταν ένας παλιός γνωστός του Κρίστιαν Γουλφ δολοφονείται, αφήνοντας πίσω του ένα αινιγματικό μήνυμα, να «βρουν τον Λογιστή», ο Γουλφ αναγκάζεται να αναλάβει την υπόθεση. Eπιστρατεύει τον αποξενωμένο αδερφό του, Μπραξ, και μαζί βοηθούν την Μέριμπεθ Μεντίνα, μεγαλοστέλεχος του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, να αποκαλύψει μια θανάσιμη συνωμοσία...
Καταλαβαίνουμε από την υπόθεση ότι δεν πρόκειται για κάνα αριστούργημα, αλλά ας πούμε μια κουβέντα. Οπως σχεδόν σε κάθε σίκουελ, πρέπει να θυμάται κανείς την πρώτη ταινία, διότι εδώ δεν ξεδιπλώνεται εκ νέου η ιστορία του Γουλφ και πρέπει να θυμηθούμε ποιος είναι. Η πρώτη ταινία έχει πολύ καλύτερο σενάριο σαν ταινία δράσης, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν αξίζει την προσοχή μας ούτε για ποπ κορν. Αυτό που πραγματικά προκαλεί εντύπωση είναι το πώς αντιμετωπίζεται ένας άνθρωπος με σύνδρομο Ασπεργκερ από το Χόλιγουντ στη σειρά ταινιών. Ενας άνθρωπος με ειδικές ικανότητες βοηθάει εγκληματίες να ξεπλύνουν μαύρο χρήμα και υστέρα η κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας το ταλέντο του, τον χρησιμοποιεί ώστε να «διαλύσει» μια σπείρα εγκληματιών, με την απαραίτητη βία κ.λπ. Αν θυμηθούμε δε την πατρική διαπαιδαγώγηση και φροντίδα στην πρώτη ταινία... Μιλάμε για τερατώδεις καταστάσεις. Θα λέγαμε ότι μοιάζει σαν να εργαλειοποιείται η εύθραυστη κατάσταση ενός ανθρώπου για τις ανάγκες των ταμείων. Θα πει κανείς, από μια ταινία περιμένουμε να καταλάβουμε τη σαπίλα; Οχι βέβαια, αλλά λίγη ευαισθησία να έχει κανείς, τουλάχιστον ενοχλείται από αυτές τις «αξίες»...
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr