Eίναι τόσο μεγάλη η δυσφορία που κάποιες ταινίες προκαλούν, που ενώ είναι υποδειγματικά άρτιες σε όλα, νιώθεις πραγματικά ότι παρακολουθώντας τις, υποβάλλεις τον εαυτό σου σε μια άνευ προηγουμένου καταπίεση. Αυτό λέγεται ψυχαναγκασμός κι εδώ που τα λέμε, δεν τον χρειαζόμαστε ιδιαίτερα. Δε φταίνε απαραιτήτως οι ίδιες οι ταινίες – μπορεί να φταίμε κι εμείς, που απλούστατα κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τ’ αντέξουμε.
Σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία, τουλάχιστον για τον υπογράφοντα του ανά χείρας κειμένου, ανήκει η ταινία του νεαρού σκηνοθέτη Ελάιζα Μπάινουμ, ο οποίος εξιστορεί το ατελείωτο μαρτύριο ενός ανθρώπου, σε καθημερινή βάση και σε οποιαδήποτε φάση της ημέρας. Ένας σχετικά νέος άντρας, ο οποίος «τρώγεται» σε τόσο μεγάλο βαθμό με τα ρούχα του, που αφήνει την εντύπωση ότι κάποια στιγμή θα αρχίσει (κυριολεκτικά) να τρώει τις σάρκες του.
Το όνειρό αυτού του ανθρώπου, ο οποίος ζει στο ίδιο σπίτι με τον βετεράνο του πολέμου στο Βιετνάμ παππού του, είναι να γίνει αστέρας του body building. Έχει όλα τα προσόντα για να πετύχει τον στόχο του. Έχει το σώμα, ξέρει τις κινήσεις, δουλεύει με πάθος στο γυμναστήριο. Όμως η παθολογική αυτοκαταστροφή βρίσκεται στη φύση του και δεν μπορεί να την ελέγξει, οπότε θα κάνει ότι περνά από το χέρι του για να αποτύχει παταγωδώς.
Αναρωτιέμαι, όλο αυτό γιατί να το δεις; Είναι τόσο μεγάλο το πρόβλημα επικοινωνίας αυτού του ανθρώπου με τους γύρω του (όπως και με τον ίδιο τον εαυτό του) και βγάζει μια ενέργεια, τόσο μα τόσο αρνητική στην οθόνη, που πολύ απλά δεν αντέχεις να τον βλέπεις. Ή για να το πω ηπιότερα, με κόπο τον παρακολουθείς. Και δεν είναι μόνο αυτά που βλέπεις να γίνονται στην οθόνη, είναι και αυτά που νιώθεις ότι πρόκειται να γίνουν – σε κάθε κίνηση, ακόμα και στην ανάσα αυτού του ανθρώπου, τον οποίο, ομολογουμένως υποδύεται καταπληκτικά ο ηθοποιός Τζόναθαν Μέιτζορς, φορτωμένος με όλες τις απίστευτες δυσκολίες του ρόλου.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr