Μια εκτυφλωτικών φίλτρων ματιά σε έναν κύκλο παράνοιας και τραύματος, με έναν νέο άντρα σε τέτοιο επίπεδο εμμονής με το σώμα του (μιας και η κοινωνία τον έχει πείσει πως αυτό είναι το μόνο του ουσιαστικό εμπορεύσιμο ή μη αγαθό) που είναι αδύνατον να καταλάβει πως βρίσκεται σε ένα αυτοκαταστροφικό σπιράλ. Γράφει γράμματα στον αγαπημένο του, παγκοσμίου φήμης μποντιμπιλντερά, με ένα voice over και μια creepy αγνότητα που μας έκανε προς στιγμήν να απορήσουμε αν η ταινία αποτελεί εν γνώσει της homage στο τραγούδι “Stan” του Eminem.
Η αποκόλλησή του από την πραγματικότητα κλιμακώνεται στη διάρκεια της ταινίας, είτε μέσα από τα γράμματα δίχως απόκριση που γράφει, είτε μέσα από τα βίντεο που παίρνει τον εαυτό του, είτε ακόμα και στη διάρκεια ενός ραντεβού με μια χαμηλών τόνων συνάδελφό του (η υπέροχη Χέιλι Μπένετ του “Συρανό ντε Μπερζεράκ” σε ένα μικρό ρόλο). Γίνεται όμως με έναν εντελώς επαναλαμβανόμενο τρόπο, με μια νιχιλιστική διάθεση που δεν βρίσκει όμως καν αληθινή εκτόνωση, και φυσικά με δραματουργικά και οπτικά δάνεια από θρυλικές ταινίες όπως τον “Ταξιτζή”.
Με λιγοστή διάθεση να ακολουθήσει στα αλήθεια με θάρρος κάποια από τις ιδέες της, η ταινία καταλήγει να χαρακτηρίζεται από την επιθετικά ιλουστρασιόν της ταυτότητα και, αναπόφευκτα, από την ερμηνεία του Τζόναθαν Μέιτζορς. Ενός ηθοποιού που έχει υπάρξει φανταστικός σε ρόλους γεμάτους ένταση, όπως και πολύ κακός σε ανεξέλεγκτες ερμηνείες. Εδώ είναι ίσως κάτι κι από τα δύο. Το να παρακολουθεί βέβαια κανείς τον Μέιτζορς –που καταδικάστηκε για πρόκληση σωματικής βλάβης και παρενόχλησης– στον συγκεκριμένο ρόλο ίσως για πολλούς θεατές να είναι μια δύσκολη άσκηση ισορροπίας και υπομονής. Τελικά, μάλλον και αχρείαστη.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr