Άνθρωπος στον κόσμο που να απεχθάνεται την μουσική των Sex Pistols τόσο όσο εγώ, δεν νομίζω ότι υπάρχει, όμως οφείλω να ομολογήσω πως όταν είδα το ντοκιμαντέρ «The filth and the fury» (2000) του Τζούλιαν Τεμπλ, γύρω από το ιστορικό αυτό συγκρότημα της punk rock, μόνο που δεν βούρκωσα. Θαύμασα αυτό που ο Τεμπλ, παθιασμένος ο ίδιος με τους Sex Pistols, είχε καταφέρει: προκάλεσε σε μένα που δεν είχα απολύτως καμία επαφή μαζί τους, πηγαία συναισθήματα και καθόλου αδιαφορία. Για πρώτη φορά στην ζωή μου σχεδόν… συμπάθησα τους Sex Pistols.
Η εμπειρία επέστρεψε στη μνήμη μου βλέποντας ένα άλλο μουσικό ντοκιμαντέρ και μάλιστα ελληνικό, για ένα γκρουπ που και να ήθελα δεν θα μπορούσα να εκτιμήσω αφού την ύπαρξή του αγνοούσα: τους Κόρε. Υδρο. Από το Κορεσμένοι Υδρογονανθρακες είχα μάθει και «τρέχα γύρευε» είχα σκεφτεί πριν μπω, με προκατάληψη στην αίθουσα.
Και να που έμεινα …κάγκελο. «Ηρθαν από την Κέρκυρα και έκαναν την Αθήνα μπάχαλο» ακούμε κάποια στιγμή στην ταινία και ίσως να έγινε πράγματι έτσι, εκεί στα nineties. Εντάξει, ίσως να μην έγινε μπάχαλο όλη την Αθήνα, πάντως η μουσική σκηνή της έγινε. Ανθρωποι που μιλούν για τους Κόρε. Υδρο. σήμερα, λένε ότι δεν ήξερες ποτέ τι να περιμένεις από δαύτους. Οτι η μιμητική τους στα live ήταν τόσο εκτός τόπου και χρόνου που τελικά προκαλούσε το ενδιαφέρον.
Για παράδειγμα ο «frontman» του συγκροτήματος, o Παντελής Δημητριάδης, ένας ψηλόλιγνος ασκητικός τύπος, κάτι σαν διασταύρωση Ιησού Χριστού – Άβερελ Ντάλτον, με τα γουρλωμένα μάτια και τις κελεμπίες του, νομίζεις ότι (κυριολεκτικά) έχει πέσει στη γη από άλλο πλανήτη. Κανείς δεν έμαθε ποτέ γιατί έβγαινε στη σκηνή γυμνός από την μέση και πάνω σαν τον Ιγκι Ποπ, αλλά σίγουρα κανένας ποτέ δεν του ζήτησε να το κάνει.
Ο Ιγκι Ποπ της Παλαιοκαστρίτσας…
Ο Κριτζάς αγαπάει τους Κόρε. Υδρο., αυτό είναι σαφές. Αλλά δεν τους χαϊδεύει. Χωρίς και αυτός να ξέρει ακριβώς πως, προσπαθεί να εξηγήσει το παλαβό αυτό φαινόμενο, αλλά κι αυτό το λες με επιφύλαξη γιατί είναι σαφές ότι ποτέ δεν παίρνει το όλο ζήτημα στα σοβαρά, όπως πολύ πιθανόν οι Κόρε. Υδρο. να μην πήραν ποτέ στα σοβαρά τον εαυτό τους.
Αντιθέτως, το «Εδώ μιλάνε για λατρεία» έχει ορισμένες σκηνές τόσο γνήσια κωμικές που πέφτεις κάτω από τα γέλια. Σε μια σκηνή ο stand up κωμικός Πάρις Ρούπος αναφέρεται στην κόντρα που προέκυψε ανάμεσα στον Δημητριάδη και τον Αλέξανδρο Μακρή – τον μόνο …πραγματικό μουσικό του γκρουπ – για την οποία κόντρα, είχαν γραφτεί σεντόνια και κατεβατά – αναλύσεις επί αναλύσεων.
«Σιγά ρε Γκίλμουρ και Γουότερς» λέει ο Ρούπος παραπέμποντας στην θρυλική κόντρα των δύο μελών του συγκροτήματος Pink Floyd που θεωρούνται ιερά τέρατα της μουσικής και η σύγκρουσή τους έχει γράψει Ιστορία στην ποπ- ροκ μουσική του 20ού αιώνα. Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα της σκηνοθετικής ελευθερίας και «τρέλας» στην ταινία (ο Κριτζάς δεν δηλώνει σκηνοθέτης) που με ένα περίεργο τρόπο αντανακλά την τρέλα των ιδίων των Κόρε. Υδρο. Και αυτή τελικά η τρέλα, ήταν που με κέρδισε.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr