Ο Στέλιος, δάσκαλος μουσικής σε απομονωμένη ορεινή περιοχή, χάνει τον σκύλο του.
Θα μπορούσε να ήταν μία μικρού μήκους «παραξενιά» ή ένα σουρεαλιστικό art project που θα μπορούσε (κάλλιστα) να φιλοξενήσει το ΕΜΣΤ ή galleries και πολυχώροι πολιτισμού. Εκεί δεν θα έθετα ενστάσεις. Όταν, όμως, μια τέτοια δουλειά παρουσιάζεται ως κανονική ταινία μυθοπλασίας και βρίσκει τον χώρο να προβληθεί σε κινηματογραφικές αίθουσες του εμπορικού κυκλώματος, ναι, εδώ υπάρχει πρόβλημα. Το οποίο ξεκινά από την έγκριση χρηματοδότησης του «σεναρίου» της…
Σχεδόν ένα εικοσάλεπτο μετά τη φιλμική καταγραφή στιγμών της καθημερινότητας του Στέλιου, που στο τσακίρ κέφι φορά floral μαγιό και ονειρεύεται να ζούσε στις Μαλδίβες, η τετράποδη Μαρία του δεν φαίνεται πουθενά. Ούτε καν έχει φάει την κονσέρβα της, ούτε και απαντά στα καλέσματά του. Η Μαρία είναι το μόνο ζωντανό πλάσμα για το οποίο νοιάζεται ο Στέλιος. Την επόμενη νύχτα ο ουρανός γεμίζει κύματα… θαλάσσης!
Καθώς την αναζητά στο δάσος, ο Στέλιος γίνεται μάρτυρας ενός φανταστικού συμβάντος: κάτι το ζωντανό κι αλλόκοτο, που μοιάζει με δέντρο και για κεφάλι έχει έναν ξεραμένο φλοιό με διακοσμητικά άνθη τριγύρω, τον παρατηρεί! Εκείνος το βάζει στα πόδια κι ύστερα εμφανίζονται δυο «δέντρα» να συνομιλούν μεταξύ τους… με υπότιτλους. Και συνομιλούν και με τη Μαρία (πάντα με υπότιτλους), η οποία βρίσκεται κοντά τους και μάλλον προτιμά την παρέα τους.
Εδώ σταματάω.
ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
Μη χαλάμε τις καρδιές μας. Το σινεμά με το σινεμά, οι θεατές εκεί που υπάρχει το σινεμά, κι οι «παραξενιές» με τους φίλους τους. Λίγες εκατοντάδες είναι. Ακόμα. Και το νούμερο «ζαρώνει» διαρκώς…
Ηλίας Φραγκούλης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα freecinema.gr