Η ανακάλυψη του Τιμπό (Μπενζαμέν Λαβέρν), ταλαντούχου διευθυντή ορχήστρας, ότι πρώτον είναι υιοθετημένος και δεύτερον έχει έναν αδελφό, τον Τζίμι (Πιέρ Λοτέν) που επίσης είναι υιοθετημένος θα γίνει η αφετηρία ενός καθαρόαιμου feelgood buddy movie, κομμένου και ραμμένου για να συγκινήσει ακόμα και τις πιο σκληρές καρδιές.
Ο λόγος που ο Τιμπό θα προσεγγίσει τον Τζίμι είναι κατ’ αρχάς υγείας, όμως όπως περίπου το περιμένεις, ανάμεσα στα δύο αδέλφια θα δημιουργηθεί μια πολύ ιδιαίτερη σχέση που ενώ ξεκινά επιθετικά (από την πλευρά του Τζίμι) βρίσκει σιγά -σιγά τον δρόμο της. Το παν εδώ βρίσκεται στις σωστές ισορροπίες έτσι ώστε η ταινία να μην γίνει δραματική μελούρα, ούτε βεβαίως και φάρσα.
Ο σκηνοθέτης Εμανουέλ Κουρκόλ τις τηρεί και η μουσική είναι ένας καλός «συνεργάτης» του γιατί ούτως ή άλλως η μουσική μπορεί να ενώσει ακόμα και τα εκ διαμέτρου αντίθετα όπως ο Τιμπό και ο Τζίμι. Κλασική μουσική, εμβατήρια, τζαζ (η σκηνή με το I remember Clifford του σαξοφωνίστα Μπένι Γκολσον για στην μνήμη του σπουδαίου Κλίφορντ Μπράουν είναι από τις καλύτερες της ταινίας) θα μπουν στο ίδιο «μουσικό κουτί» και έτσι, η ταινία θα απογειωθεί, αφήνοντας πίσω της, όταν τελειώνει, μια υπέροχη «γεύση».
Δεν θα μας έκανε καμία εντύπωση αν κάποια στιγμή το Χόλιγουντ αγόραζε τα δικαιώματά της για ένα αμερικάνικο ριμέικ. Εχει όλες τις προδιαγραφές.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr